Eu son dos que usa o bus urbano para ir traballar. Para min é moi cómodo porque teño unha parada próxima á miña casa e tamén porque me apeo preto do meu lugar de traballo. Cólloo regularmente ás oito menos vinte da mañá. A esa hora xuntámonos case sempre as mesmas persoas. Entre elas, hai unha rapaza algo máis nova ca min que atrae a miña atención.
É unha moza alta, ben parecida, cos ollos grandes e escuros, de cabelo negro moi ben peiteado e cunha maquillaxe moi discreta que lle realza a cara e os beizos, estes pintados dunha cor vermella intensa. Mentres agardamos, ela amósase moi seria, reservada e algo separada do resto do grupo.
Ao entrar no bus, habitualmente, cédolle o paso para sacarlle un sorriso que eu lle correspondo con outro. Moito me gusta a súa maneira de sorrir!
Unha mañá, na parada, acerqueime a ela e deille os bos días; respondeume e botoume ese sorriso que me ten enfeitizado. A partir dese día saudámonos sempre, intercambiamos frases intranscendentes e acabamos colléndonos confianza. Co tempo, pasamos da confianza á amizade e da amizade ao benquerer.
Procurabamos chegar con antelación para poñérmonos de parola e continuar coa mesma dentro do bus. Moito me gustaban eses momentos!
Un día non a vin na parada; pensei que seguramente quedara durmida. O caso é que tampouco se deixou ver ao outro día nin aos seguintes. Todas as mañás ía á parada coa ilusión de vela, tan guapa coma sempre, e poñémonos de parola.
E así foi. Hoxe, agardando o bus, vin de lonxe a unha moza que viña camiñando cara min. Pola súa estatura, pola forma de andar e polo estilo de roupa que levaba, decateime que era a rapaza que me tiña engaiolado.
Había polo menos tres meses que non a vía e o corazón deume un brinco de ledicia.
Ao achegarse, percibín que estaba máis pálida e delgada que antes e que levaba un toucado cubríndolle a cabeza; tamén reparei que non tiña pestanas nin cellas.
De seguida lle preguntei que lle pasara durante esta longa ausencia e, cunha expresión de tristura, contestoume: «Estiven moi enferma pero xa estou ben. Boteite moito de menos».
«Eu a ti tamén».
Celestino Pérez Recarey. Xubilado. 78 anos. A Coruña.