Ola, chámome Lorena, acabo de cumprir vinte e cinco anos e estou soa. Así se presentou, mentres miraba, sen pestanexar, a través da celosía de madeira para tratar de distinguir ao seu interlocutor. Estaba demasiado escuro, non vía a ninguén, nin sequera unha silueta. Só escoitaba a alguén respirando con dificultade.
Segundos despois, unha voz cansa, de home maior, indicoulle que non era preciso dicir o seu nome, que sería mellor conservar o anonimato. Engadiu, con monotonía, unhas palabras que ela non entendeu e díxolle que saudase correctamente. As campás soaron oito veces e Lorena titubeou un “Boas tardes” e, ante o chasquido do home, inmediatamente dixo “Boas noites”. ¿Como saber que é o correcto a esas horas?
-Non, rapaza, empecemos de novo. Ave María Purísima -ante o silencio de Lorena, o sacerdote continuou- Debes responder sen pecado concibida e dicirme os teus pecados. ¿Ou é a túa primeira confesión?
Non só era a primeira vez que se confesaba, tampouco lembraba entrar nunha igrexa desde a morte do seu avó facía polo menos vinte anos. O ton de reproche utilizado polo sacerdote incomodoulle, mesmo máis que as madeiras do reclinatorio que se cravaban nos seus xeonllos. Con todo, alegrouse de non presentarse pola parte central do confesionario. Non podería soportar unha mirada inquisitiva dese home.
Armouse de valor e as palabras brotaron. Non respondeu a frase que o cura lle pediu e que nin sequera memorizara. Díxolle que non pretendía confesarse porque non cometera pecados. Só quería atención e axuda. Sen esperar resposta, comezou a contar a súa vida. En poucos minutos resumiu os seus vinte e cinco anos.
Desde que o seu pai, ao que non lembraba, abandonáraas, a súa nai converteuse en adicta ao pranto, a depresión e a heroína. Da súa avoa aprendeu a coidala e así fixo ata que a súa nai apagouse. Ata entón, con esforzo pero con gusto, estudara e ademais con boas notas. Ao quedar orfa, abandonou os seus estudos para traballar nun supermercado e así puido axudar cos gastos da casa. Poucos anos despois a Tata deixou de falar e de camiñar. Cansouse de vida. Agora cóidaa como ela ensinoulle a coidar a súa nai.
-Estou orgullosa de min, pero cansada de ser forte, de ser responsable, necesito sentirme, aínda que só sexa unha vez, en brazos de alguén que me suxeite, para saber que se sente.
Só escoitou o silencio do seu interlocutor. Camiñou cara á rúa acariñando os xeonllos. Equivocouse de lugar e persoa e, aínda que o desexaba, dos seus belos pero xa cicatrizados ollos verdes non brotaron bágoas.
Miguel Fernández Rey. Xubilado. 63 anos. A Coruña.