Martes. Hoxe é martes e onte xoves. E polo medio non sei. Lévoo apuntado no meu brazo esquerdo. Martes verde; ao lado da bolboreta. Corteille as ás fai un tempo e xa non voa. Agora está a medias, coma min. Pero dúas metades fan un enteiro, aínda que eu sigo dividido. Martes. Hoxe é martes no meu brazo esquerdo. E polo medio nada. Os meus pais din que estou mal. Eu penso que estou, os martes. Escribinlle a Laura. Bótoa de menos. Ela tamén. É a miña bolboreta. Laura en cursiva, coma sempre. Sempre é martes. Quince, dezaseis e logo martes. Sete máis e estou de volta. “En 1969, cando o home chegou a Lúa…” Cando o home chegou á Lúa, eu aínda estaba vivo. Noutra vida. Nunha con luns, luns e mércores, sen bolboretas. Todo é máis triste sen Laura, por iso a levo no pulso da man. Aprendín a cursiva fai un mes. Seguramente un martes.
Uxía Salas Vega. Estudante. 18 anos. Santiago de Compostela.