Sorprendeume esta voz léndoa hai cousa dun ano e, coma sempre, de casualidade.
Ou quizais de causalidade: esta palabra estaba agardando por min.
É un fermoso termo galego que significa momento entre a noite e o día en que a luz ou ben desaparece case por completo ou despunta, vocábulo que non existe no castelán, enriquecéndoo. Tamén lusco-fusco haino en Portugal, agora con guión; con esa raíña no medio. Un pasado común o xustifica: o galego- portugués, lingua dos xograres desenrolada alá polos séculos XI e XII. Pero luscofusco todo xunto é moito máis poético, pois alude a unha realidade dual entenrecedoramente trabada.
Hai unha fermosa historia antiga que á miña mente viaxeira se lle antolla de hai varios séculos.
Os amantes xuntáronse ao luscofusco e permaneceron toda a noite xuntos, dende o luscofusco do vermello crepúsculo ata o luscofusco do amencer máis quedo, que agarimaba os seus ollos paseniñamente.
-Rapariga, espérote ao luscofusco -dicíalle el, cando se tiñan que despedir.
-Rapaz, ata o cerradiño da noite -dicía ela.
E así, ano a ano recrearon os seus encontros baixo a luz do luscofusco, noitiña que era especialmente fermosa nas longas noites de verán.
E pasaron os anos e eles seguían quedando ao luscofusco, incluso nos días de brétema.
Fixéronse vellos e os seus ollos estaban cansos, pero a queda luz do luscofusco estaba presente nas súas vidas. Coma doce vagalume.
A xente dicíalles que xa eran vellos de máis para facer esas cousas, para revivir aqueles encontros coma se fosen rapaces.
Eles non lles facían caso, iluminados polo luscofusco.
E así viviron toda unha lonxeva vida, coma un ola e un adeus permanente, un ciao italiano.
Sempre amor. Sempre luscofusco.
Rebeca Delgado Marzán. Escritora. 47 anos. A Coruña.