Mencía Pérez Cifuentes. 9 anos. A Coruña. Estudante
19 ago 2018 . Actualizado a las 05:00 h.Leo vivía na sabana, coa súa familia, moi feliz, pero a hora da comida era un suplicio. Por moito que súa nai lle dicía:
-Acabo de cazar esta cebra, mira que xamón ten, seguro que está boísimo.
E seu pai insistía:
-Proba un pouco de antílope, ou un pouco de gacela, verás que carne máis tenra…
Non había maneira de facerlle probar a carne. Dáballe moito noxo o sangue e o seu cheiro. Só comía herbas e follas que alcanzaba dende a súa altura, que era pouca. Os pais e os maiores da manda dicíanlle:
-Se non comes carne non terás forzas para cazar.
-Se non como carne, non preciso cazar.
Un día Leo perdeuse, e viuse rodeado dunha manda de xirafas. A máis pequena, Xulia, fíxose amiga súa e axudoulle a coller as follas das partes máis altas das árbores… que sabor tan distinto e que tenras eran… tan diferentes ás do chan e ás que estaban máis baixas!!!
Estivo perdido un par de horas, pero como na sabana non hai reloxo, non existe o tempo. En todo caso, a Leo pareceulle moi pouco cando escoitou ao lonxe o berro de súa nai chamándoo:
-Grrrrr!!!, Leooooo!!! Grrrrr!!!
-Estou aquí, mamá!!!
As xirafas fuxiron a toda présa, e tamén Xulia, claro. Cando Leo e súa nai regresaron co resto da manda, Leo explicoulles:
-As xirafas son herbívoras, e aínda que eu estaba só e perdido, non me comeron. Pero se a nosa manda atopase soa e perdida a Xulia….
-Espera… Quen é Xulia?
-Xulia é una nova amiga, da miña idade, una xirafa que me atopou e me coidou mentres estiven perdido. Collía follas das máis tenras para min. E só pensar que Xulia podería ser a vosa merenda….
A manda pensou e debateu sobre o que Leo contara e decidiu probar polo menos as follas e a herba. Podería ser una vantaxe para cando a caza escasease.