Emigras ou traballas?


Alén do mar, no fin da terra, no cu do mundo, maxino ao Cristo de Corcovado facendo o Titanic na proa do Atlántico, dende a outra beira do mar; a silueta nítida de recorte perfecto, foto Instagram para un de tantos colgadoiros celestiais. «Mañá dareille outra volta», pensará o sol cando se pon, decepcionado de erguerse unha e outra vez sobre a humanidade agora que gañaron os parvos, agora que deixou de ser tal.

Nesta Galicia sen Castelao e con Castela «as cousas do mar non se contan na terra», pero as cousas da terra veño a contarllas ao mar. E cando a faísca astral asoma o seu fío reflexo, incandescente e patagónico sobre o espello do ceo, penso en que intre nos esquecemos dos que están no chan. E ti? Emigras ou traballas? Xa somos todos galegos neste país de celofán.

Dende o primeiro mundo (segundo quen?), onde esquecemos a nosa insignificancia, pedinlle a aquela cunca oceánica que non nos tragara a terra, que xa o fará o mar. «A vergoña xa é un sentimento de revolución», dicía Karl Marx. Que enchenta debo ter entón de afán revolucionario se xa non me pasa pola gorxa nin un corvo máis criando a outros corvos para cagarlles o marrón! E aínda hai quen presume deste mundo de tolos no que Astérix e Obélix non pasan nin catro probas. Se vos virades coma nos vexo eu: vaidosa morea de átomos facendo o ridículo, ateigados do cinismo que nós mesmos esculpimos, a ferro e gatillo, para sentirnos mellor.

Devoramos o mundo. Xúrovolo, papámolo; e cando xa só quedaba o miolo, abandonamos os quilates neurolóxicos da nosa protoxenialidade insaciable, cambiámola por un tazo de Alakazam e mediocridade; pechamos fronteiras, erguemos muros, aniquilamos culturas; apilamos os corpos inertes das intelixencias caídas que nos podían salvar; seguimos co «corazón senlleiro e orfo na noite fría», que cantaría Batallán. Onde está a revolución xurdida deste sentimento de vergoña? Ou estades de carallo neste Estado de Benestar? Xa estamos mortos como esta estirpe analfabeta e desprendida non vaia aprendendo a recuar.

Lucía Dalama Gómez. 27 anos. Ourense. Arquitecta.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
19 votos
Comentarios

Emigras ou traballas?