Sei de ti


Esa frase que a maioría algunha vez pronunciamos: o que me gustaría é que todo volvese a ser coma antes, evoca un pasado idealizado, a harmonía dunha infancia sen desgrazas nin ausencias. Xeiras nas que a vida fluía coa luminosidade dos días tranquilos. No mundo máxico da fantasía ou da imaxinación, ao que nos traslada a escoita ou lectura de narracións infantís, que todo volvese ser coma antes supoñía a marabillosa posibilidade de corrixir destinos adversos; unha nova quenda nos xogos de pandar, que nos salvaba ou excluía; barallar de novo as cartas e obter un trunfo; que o dardo que lanzamos acertase no centro da diana. Vaticinaba a excitante tensión dun sen fin de posibilidades sen ter diante o abismo fatal do erro. A certeza de poder vivir de novo sucesos, evitando os enganos da memoria sobre eles ou a dor inevitable da conciencia, concedíalle a esa probabilidade a aura irreal dun eterno déjà vu que non gardaba relación con outras frases pertencentes aos mesmos escenarios engaiolantes dos relatos e lendas, por exemplo: Colorido, colorado, este conto está acabado; despedida que apagaba a voz de mamá e inauguraba a chegada dos soños. Ou esa chisca abraiante que prendía a chama da atención: Había unha vez, hai moitos, moitos anos... Nin sequera aquela outra que me conmovera tanto, porque auguraba unha ventureira estrea de protagonista na escolla das ficcións preferidas, e que como todas as demais, oíra na boca da miña nai por primeira vez: Se unha mañá de verán un neno apaña un libro e se pon a ler...

Todas elas pertencen ao ámbito das lembranzas, a unha nenez remota acompañado por unha muller faladeira e resolta. Con todo, o enunciado que todo volva a ser como antes, evoca, ademais do pretérito, outro tempo, este no que escribo, coa mesma muller de narradora, agora transformada nunha anciá que, cansada e envellecida, camiña cara o banco do parque onde nos sentamos polas tardes a recordar historias, e dime cos fíos que tecen a fantasía na voz: Canto me gustaría volver a ser a meniña que correndo atravesaba a praza para ir aos encontros das amigas...

Xaime Toxo, 62 anos. Pontevedra. Mestre.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Sei de ti