Antón Sobral. 65 anos. Artista
10 ago 2018 . Actualizado a las 05:00 h.As casualidades son para os parvos, pensei, cando a mirei sentada nun tallo da barra, na cantina do Instituto Espacial. Bicámonos e botamos contas: pasaran exactamente quince anos dende a última vez que nos viramos. Coñecerámonos traballando no programa fracasado de conseguir crear unha atmosfera luar. Con todo, os primeiros anos aquel proxecto fora un éxito, lograramos estabilizar o ciclo da auga e formáranse ríos e océanos, medraran fragas e selvas. Non cheguei a gozar de todo aquilo; tres anos despois de poñelo en marcha fun destinado a unha colonia avanzada en Ganimedes.
Pregunteille se estaba con alguén, dixo que non e ceamos xuntos. Falamos e falamos poñéndonos ao día. Propúxome acompañala ao seu apartamento. Pasamos xuntos a noite, coido que só para facernos compañía, ou sería para volver a sentirnos os que foramos. Non sei. Sen un bico de até mañá virouse sobre a almofada cara a parede e comezou a falar dos vales da Lúa, dos sendeiros frondosos, do silencio e dos crepúsculos. A través da súa voz cada recordo transmitía nostalxia, coma se aínda permanecese alí, ou unha parte dela quedara alí para sempre. Á mañá seguinte despedímonos. Meses máis tarde, as casualidades son para os parvos, cando alguén describiu o cemiterio da Lúa, milleiros de tumbas ocupando unha chaira de follas de bidueiro xeadas que cubrían as lápidas cunha espesura outonal, souben que ela deixara alí un fillo enterrado; unha vítima máis do colapso do satélite, cando os superviventes agardaran durante meses polo rescate en bases inestables. «Se ese rapaz vivise andaría polos quince anos», engadiu alguén. Recoñecín a miña ignorancia, fixen os cálculos e deducín que aquel fillo tamén me pertencía. Intentei imaxinalo e con amargor comprendín as palabras delas cando nos despedimos: «Sabes unha cousa?, na Lúa non se oe o renxer das pegadas sobre as follas murchas, ese é un eco da memoria sonora que viaxa con nós dende a Terra».