Laia Baroja. 31 anos
23 ago 2017 . Actualizado a las 05:00 h.Os dous mergulladores miráronse nerviosos. Estaban a piques de se adentrar no navío afundido no medio do océano durante séculos. O tesouro perdido estaba por fin ao seu alcance.
«¿Entramos?», escoitou a muller no intercomunicador. Asentiu e penetrou pola abertura no casco da nave.
Un peixiño pasou a toda velocidade por diante dos seus ollos en canto meteu a cabeza no escuro interior. Asustouse, pero tamén sorriu. Encantáballe o mar e todas as sorpresas que contía. Movíanse con cautela entre os restos, escoitando nada máis que o seu respirar coas bombonas. De repente, o home iluminou coa lanterna unha zona escura, e os restos devolvéronlle uns brillos estraños.
-¡Alí está! -berrou a compañeira emocionada, acelerando os movementos das súas pernas.
Estaba a piques de tocar o cofre cando un pez xigante se cruzou no seu camiño. A muller freou naquel intre, axudada polo compañeiro que tirou dela cara atrás. Curiosamente o peixe tamén se asustou, pero non marchou, quedou mirando para eles interesado.
A muller levantou o brazo despacio para tratar de tocalo…
-¡Marina! Saca os bonecos do acuario. ¿Non ves que me asustas aos peixes? ¡E estás poñendo o chan perdido de auga!
-Pero mamá…
-Nin mamá nin mamó. Vai xogar ao xardín. ¿Pero cando vai empezar o colexio outra vez?
-Esta casa é un rollo, non se pode facer nada…