Ana Isabel Prol Álvarez. 54 anos. O Grove. Técnica en coidados de enfermería
17 ago 2017 . Actualizado a las 05:00 h.Aló pola súa mocidade andaba Carmiña Sabor, no alto de Melóxo vivía, preto dun mirador.
Cada día presto se alzaba e no que podía a súa humilde familia axudaba.
A praia de Moreiras con outras rapazas baixaba, birbirichos e ameixas alí colleitaban.
Longo camiño a San Vicente facían, tentando de trocar nalgunha casa labrega os froitos do mar, por un pouco de fariña milla e así o pan poder afornar.
Nunha destas casas a dona lle fixo notar: ¡Carmiña! Sempre me traes marisco, pero máis me ía gustar uns peixiños deses frescos que teu pai vai pescar.
Cando Carmiña a casa chegou despois dun longo camiñar, veu que seu pai traía unha boa caldeirada do mar, uns peixiños tan frescos, fanequiñas douradas que na patela saltaban.
Entón, na súa testa as verbas daquela muller lembrou, e así o pensou : ¡Collerei os peixes e a San Vicente vou! Mais a tarde caía e Carmiña soa o camiño emprendía.
A súa nai dixo: -Vostede véñame esperar, que eu de seguido hei voltar.
Camiñando a paso lixeiro a San Vicente chegou, e alí os peixiños frescos deixou.
Mentre-lo sol no ocaso adormecía, Carmen o camiño de retorno facía, mais a noite escura de súpeto caeu e o camiño esvaeceu.
As árbores que de día sombra daban, agora semellaran fantasmas que amedrentaban, os ollos da noite asexaban e o corazón dela de medo tremaba: cos seus zocos, unha e outra vez nas pedras tropezaba ¡que longo era aquel camiño que ela pensaba, endexamais rematara...!
Tan compunxida estaba, que pouco a pouco avanzaba, pero Melóxo xamais chegaba. Cando de pronto nos sons da escuridade, unha fermosa voz sinteu que a chamaba:
-¡Carmiñaaaa, Carmiñaaa, Carmiñaaa...!!!
Era súa nai, cun pequeno candí que alumeaba e alí diante a esperaba.
-Chea de ledicia a súa nai abrazou : ¡Ai mi Madre, que alegría me dou!
Nunha sentida aperta se fundiron... e as baguas de felicidade pola súa cara esvaraban...
Miña naiciña: que medo pasei. ¡Nunca máis de noite irei!
Avoa queridiña, que medo pasou: muller sinxela e forte, valente, doce de corazón, que ata os cento un chegou, e a min que son súa neta, esta fermosa historia, contou.