Da igrexa móbil

O autor volve sobre as semallanzas evidentes do templo de San Martiño do Grove e Santiago de Loureiro


Teño que rectificar e ampliar: Hai pouco titulei esta columna «Da igrexa do revés» e falaba dos canteiros Manuel Antonio e Lourenzo Sarrapio, de Santiago de Loureiro, Cotobade. Otero Pedrayo di na Guía de Galicia que os canteiros de Cotobade alcanzaron sona continental: obraron en Ferrol e Cádiz, chegaron con picos, macetas e ciceis ata Polonia e «dinastías enteiras deles traballaron en París». Eses Sarrapio, ou Serrapio, edificaron a actual igrexa de San Vicente dos Groves nun tempo récord segundo os papeis: de febreiro a outubro de 1771. Dicíalles que armaran a fachada de San Vicente idéntica á da súa freguesía. Rectifico. A fachada resulta idéntica, si, pero a imitada é a de San Vicente. O erro naceu de ler que a fermosa igrexa cotobadense era do século XVI, e será así, pero fachada e torre son do XVIII, de entre 1777 e 1779. Cóntanolo Antón Fraguas, nacido en Loureiro, nun estudio co título «Apuntes sobre la Iglesia de Santiago de Loureiro». Sen consultar o Libro de Fábrica, confírmanos Antón Fraguas que foi Manuel Antonio Sarrapio quen «más carácter le imprime a esta iglesia dejando el conjunto tal como llegó a nosotros». Por iso: orixinal, a de San Vicente (1771) e, despois a de Loureiro porque o autor das dúas quedou garboso da dos Groves. Este mestre pertencía a unha saga de canteiros: contratou San Vicente co seu tío Lourenzo, mestre tallista, autor da capela de San Telmo de Tui ou da impresionante Santa María de Entrimo; Pedro Sarrapio, mestre de arquitectura, construíu Santa María Nai de Ourense, por oitenta mil reais de vellón e puxo como fiador a seu irmán Lourenzo por se falecía; Alberte Sarrapio, mestre de cantería, traballou na capela de San Isidro de Montes; e o seu irmán, o propio Manuel Antonio Sarrapio García, nacido o 6 de marzo de 1729, fillo de Francisco O Mozo e de Alberta, mestre de cantería e arquitectura, formou a igrexa de San Vicente e anovou a de Santiago de Loureiro. Emparentaron coa outra gran estirpe de canteiros de Cotobade: os Monteagudo. Así que Manuel Antonio e Lourenzo foron os que levantaron San Vicente, no prezo da cuarta parte da catedral de Ourense e o primeiro restaurou despois Loureiro de Cotobade.

Contaba eu tamén que a de San Vicente reedificárase, milagre por medio, no lugar actual contra a vontade veciñal que a prefería equidistante das aldeas. A realidade cadra máis con que se quería pór a carón da Casa Reitoral, que hoxe estase a reconstruír e que se erguera vinte e seis anos antes do traslado do templo desde Adro Vello. Temos de testemuña ao Padre Sarmiento, que pensaba que os Castriños, Grande e Pequeno, eran o Orobium de Ptolomeo e que visitou a igrexa vella no 1755: «Conócese que el mar de La Lanzada se avanzó, pues la iglesia de San Vicente do Grove está a la orilla del mar bravo, cerca del promontorio y allí no ay casas. Por el mismo año de 745 se fabricó muy tierra adentro la casa del cura; y en este año de 755 se piensa trasladar al mismo sitio la iglesia parroquial». Fíxose dezaseis anos máis tarde, pero removeuse. Pois así queda, rectificado, ampliado, pero non completo!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos
Comentarios

Da igrexa móbil