A bolsa das canicas


A bolsa das canicas era a medida do noso poder, fama e riqueza infantil. O xogo das bólas establecía entre nós unha escala de categorías, sociais e profesionais que, dalgún xeito, todos tratabamos de superar, xa fose equipándonos coas mellores bólas posibles ou adestrando en todo momento e en todos os lugares ata facer calo na uña.

A profesionalidade demostrábase, sobre todo, no xogo do guá, aquel de «primeira, truque máis truque, pé, paso de bola e guá», que era o momento de alcanzar a partida ganada e cobrar a aposta que se fixera en número de bólas, despois de avanzar tratando, ó mesmo tempo, de arredar ós contrincantes do camiño da meta. Pero, se por algo nos mediamos naqueles tempos de loita e formación, era pola destreza do xogador e polo tipo de bóla con que cada quen competía, ata manifestarse os grupos sociais segundo se xogase con cochas, con bólas de barro, pelouros ou -as máis prezadas de todas- coas bólas de aceiro que tiña o Virulillas, a quen llas traía un tío seu, dos rodamentos dos motores do taller onde traballaba; pero o pobre era tan enganido que non podía con elas, e daquela, o seu afán, máis ca ser un xogador de renome ou un artista do guá, era ser un potentado das canicas, trocándoas por pelouros, a así era que sempre tiña a máis grande bolsa de bólas que se viu nun recreo.

Evidentemente, naquel xogo, cada tipo de bóla impoñía a súa personalidade. As que chegaban máis lonxe eran as cochas, pero tamén ás que calquera que lles dese as sacaba do risco, de maneira que, para gañar unha partida non o tiñan doado e a súa aspiración era conseguir unha bóla de cristal para competir con ela deixando as cochas para as apostas. Por outra banda, as bólas de barro tiñan o problema da traxectoria, que igual ca elas, nunca era regular; e, sen lugar a dúbidas, as máis fermosas de todas eran os pelouros, toda unha clase media, nin elite nin paria, e pola variedade do debuxo eran a marca de identidade do xogador, aínda que sempre inferiores en potencia ás de aceiro, sempre iguais, uniformes e do mesmo diámetro, que alí onde caían eran practicamente inamovibles e moi doado que ata á máis fermosa das de cristal lle fixese un nique que lle quitaba valor nos troques, e polo tanto, se por un pelouro se pagaban ata dez cochas ben escollidas, por unha de aceiro podíanse dar ata cinco pelouros a estrear, o que convertía ó Virulillas no primeiro broker con accións en bólas do grupo escolar. Visto desde agora, lémbrame a un moderno accionista, que sen ter unha fábrica pode decidir que vai fabricar e a cantos vai despedir; ou o presidente dun club de fútbol, que sen darlle nunca unha patada a un balón, merca e vende futbolistas e partidos.

Daquela o Virulillas ía para negociante pero quedouse no camiño, sempre en tratos cos mellores xogadores, a quen, coas súas bólas de aceiro, facía xogar para el, a un tanto por cento das ganancias, mentres a súa bolsa de canicas avultaba o pantalón e soaba cunha música envexable polas rúas de Cerqueixo.

Lembro un día no que discutiron el e Carducho, por ver quen tiña mellores bólas, e este dicíalle que el, todas as que tiña, gañáraas sen axuda de ninguén, ó que o Virulillas respondeu:

-¿Acaso eu roubeinas?. Eu non roubo, eu invisto.

-Si, pero non gozas.

Daquela Carducho non sabía que hai quen goza mirando, sobre todo cando o mirón sabe que ten accións no traballo dos demais.

Antonte vin a Carducho e contoume que ten unha fortuna investida en bolsa -na bolsa de valores, claro- que agora xa é maior para xogar ás bólas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos

A bolsa das canicas