CARTA ABIERTA
04 ene 2006 . Actualizado a las 06:00 h.Coido que era Max Aub quen dicía que un é de onde fai o bacharelato. Neste sentido Xulio Lois, por máis que os camiños da vida o teñan levado por eses mundos de Deus, sempre será e se sentirá pontevedrés. Na reunión de anteonte no Carabela para asinar o acordo, tomado por unanimidade na xuntanza anual do pasado verán, de propoñer a Xulio para o premio Cidade de Pontevedra, non faltaron lembranzas nin anécdotas da nosa adolescencia nun exercicio proustiano moi en sintonía con estas datas. Foi a nosa unha adolescencia marcada polas tebras da «longa noite de pedra» pero, cecais por iso mesmo, cargada de ilusións. Abondábanos con ter a vida por diante. Lembramos aquelas escapadas ó Teatro Principal e ó Coliseo para asomarnos a Hollywood, as partidas de billar en Acción Católica e no Moderno, as excursións escolares, os partidos de frontón e baloncesto no patio do instituto, e lembramos, ¡cómo non!, partidos campais de fútbol no Pazo ou naquel Pasarón sen bancadas nin cubertas. Lembramos tamén, Xulio, a sorpresa que nos causou a tua vocación tardía, aquela primeira misa na Coruña, á que asistimos boa parte do curso, a marcha para Bolivia, o retorno, e o teu asentamento na extrema miseria daquel Vallecas, onde o padre Llanos e Díez Alegría reinventaban o Evanxeo. Foi en Vallecas onde retomamos os nosos contactos despois de anos de distancia, só interrumpida por algunha troitada en Carballedo, con téu pai de «pater familias». Santa Irene, máis que unha parroquia, semellaba un mar de chabolas de lata e cartón, presidido por unha igrexa-illote que non levantaba nin ocupaba máis que un quiosco de prensa, Alí coñecín aquel bispo distinto, Iniesta, e algúns cristiáns de base (eran tempos de cristiáns polo socialismo), entre eles, algún militar que acabou integrándose na UMD. Lembro como se fora hoxe aquelas tardes de tertulia na cadea. Oficialmente, eras o meu confesor, aínda que as nosas conversas tiñan poco de confesións. Durante os longos meses daquela prolongada incomunicación, o anuncio da túa chegada era como se se abrira unha xanela ó mundo. Nestes últimos anos témonos visto de cando en vez en Madrid ou en Lapamán. Eu gosto da túa conversa vagarosa e de poder agasallarte con algunha «delicatessen» culinaria, unha area de sal na monotonía da túa frugalidade. Ti sorrís, escoitas, e disme, con algo de coba, que tes moito que aprender de agnísticos coma min. ¡Noraboa! pola túa xubilación. Sexa cal sexa a decisión do xurado, podes estar orgulloso. Tódolos compañeiros daquel bacharelato de 1945-52, absolutamente todos, e temos máis tonalidades co arco da vella, estivemos de cordo nunha cousa: propoñerte para o premio Cidade de Pontevedra. Apertas. Pepe Fortes