En Angrois quedou parte de Nós para sempre. Alí irán os nosos ollos cando as curvas do destino, invisibles e insomnes, debuxen curvas de terror. Alí perderemos o mil veces perdido. Escoitaremos o bruar das areas cristal do norte, onde o mar musita baladas ao frío. Pero en Angrois aprendemos tamén que a humanidade non deixou de ser humana (aínda que estes días algúns miserables renoven o seu pacto coa miseria). Aprendemos leccións de vida fronte á morte, catapulta de todos os infernos. Gutiérrez, por exemplo, un adolescente que engrandece a palabra tantas veces vituperada: xuventude. Tirouse ás vías cargado de amor repartido, gota a gota, nos seus quince anos de vida. En Angrois deixamos lágrimas que veñen traidoras a mollar o papel do periódico onde escribo. Conmovido, aínda. Deberían gardarse, como signos de amor, os exemplares húmidos de bágoas. Vin chorar a amigos na barra dun bar, tan adultos e tan escarmentados da vida, mentres pasaban as páxinas de La Voz. As lágrimas que caeron no papel foron dereitas, seino, á terra de Angrois. Alí seguen, doéndonos. Os vellos deixaron de ser vellos e as mulleres coraxe, tantas, pintaron as súas uñas de cor misericordia. En Angrois, aínda que pareza o contrario, crecemos. Multiplicamos a esperanza no ser humano. Nobres, pese a tanto. Somos mellores. Por iso non soporto o diálogo absurdo dos dedos acusadores, discutindo, tertuliando feroces: as ideoloxías amosando a súa ruindade. Prefiro mirar a 170 quilómetros de Verín para que a ilusión, tan distante, resucite entre Nós. Miro ao adolescente Gutiérrez. Miro Angrois. Para renacer, Galicia.