XOSÉ CARLOS CANEIRO
25 jun 2003 . Actualizado a las 07:00 h.ESTAREMOS NO Manzanares. Como no 82. O vello Mick pegará saltos a un quilómetro do sol e abaixo, co recendo de mil rosas amarelas, os ilusos encheremos de bágoas os nosos olliños tristes. Será cando cante Angie . Porque o vello Mick sempre canta Angie . Despois perderémonos nos garitos de Malasaña, como no 82. Pasados os corenta sabemos que seguimos camiñando a corda frouxa da vida. Que amamos as mesmas cousas. Os mesmos ollos, a lúa grande no horizonte, o castelo de Monterrei, un futuro sen futuro, un mediodía sen resaca, un amor imposible ao que vas querer mentres vivas. Aos corenta un espera menos da vida, pero espera. Un espera chegar a Madrid e continuar pensando que só a ilusión salva, que o amor rompe a pel ou non é amor, nin nada. Un espera que se rebelen os infelices, e que te designen a ti capitán pirata, e que asaltes a terraza dunha boca, a bicos, corazón. Un espera, en definitiva, que o vello Mick volva cantar Angie . Espera pensar que Angie existe. E que o día menos pensado regresa ao lugar onde nunca puido estar. Daquela Angie pronunciará a fórmula máxica: Quérote para sempre. E ti que estás abaixo, onde están os ilusos, pegarás saltos co vello Mick a un quilómetro do sol. E serás feliz. Por fin.