Papá


Esta é a primeira columna que che escribo, papá (Montederramo, 1932). Aínda que apareces en moitos dos meus libros. Apareces nunha foto feliz que temos xuntos: eu con cazadora de Zara azul e ti con chaqueta de cadros. Míroa estes días que non te miro a ti. Ti non es o pai de Kafka: fillo de carniceiro e propietario dun comercio de roupa. Pasou penalidades na infancia e sempre lle falaba delas ao seu fillo. O fillo, talvez, nunca se acercou ao pai. Ou si. Escribiulle unha carta que é a carta máis triste, desesperada, da historia da literatura. Ti non liches a Kafka, papá. En realidade só les os xornais, todos, cada tarde no centro social. Camiñas os cen metros que separan a túa casa do local. Non deixas de ler, informarte, saber qué pasa no mundo. Quizá por iso escribo esta columna: sei que non a vas ler en confinamento, sen Internet, só na calle Traviesa contemplando a túa crónica soidade en medio das crónicas do televisor. Eu aprendín a querer os xornais grazas a ti. E a ler, tamén. Aínda que en casa non había ningún libro. Os Salesianos de Ourense déronmos todos: o paraíso era a biblioteca. Fíxenme escritor e inventei un condutor de autobús, coma ti, que escribía contos. Creo que era un modo de agradecer o que hoxe publicamente agradezo. Es desa xeración que nos fixo o que somos: un país próspero. Sabes o que foron a guerra, a fame e a miseria. Sacaches adiante, orfo de pai, a todos os teus irmáns. Coidaches á mamá con toda a tenrura: catro anos de tanta dor. E aí segues. Ti si que es un heroe. E penso en ti e os outros maiores coma ti: bravos e valerosos. Coidar de vós é o modo de saber quen somos, onde imos. Non será peor que en 1932. Quérote moito, papá.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ourense

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
47 votos
Comentarios

Papá