Valderrama y Ourense

BALCÓN DE MOREIRAS | O |


O NOSO Ourense foi de sempre moi aficionado á copla. Ao cante jondo... Lembro ainda, pola Semana Santa ourensán, a aquil Pencas que dende o espolón da Praza Mayor soltáballe aquelas saetas á Virxe na procesión dos Caladiños que só él rachaba o silencio da noite ourensá... As «raiñas» da copla -que non da mal chamada canción española-: Juanita Reina, Lola Flores na Bilbaína con Manolo Caracol, ¡xa choveu...!; Antonio Molina ou Angelillo coa filla de Juan Simón... E, claro, Juanito Valderrama.A iste grande do cante que remata de finar escoitéino por última vez no desaparecido Teatro Losada e, como escomenzara un pouco frío, un entendido dende a delanteira do teatro soltoulle: «Juanito, que no estamos en provincia; estamos en Ourense...». E Valderrama colleu o guante e volcouse nunhas tarantas e nunhas seguidillas que puxeron ao público en pé. Se os dátiles do guitarrista facían falar as cordas, a gorxa de Juanito Valderrama cegaba á fondura dise cante medio andaluz e medio moro -con perdón, hoxe-- que ergue o sentimento e fai palpitar os corazóns. Finou..., Valderrama.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

Valderrama y Ourense