DIARIO DE AURIA | O |
11 jul 2003 . Actualizado a las 07:00 h.A REALIDADE é tan gris, colega. E sen embargo un ten que escribir sobre a realidade: porque para as ficcións están as novelas, e para os amores as caricias como arañas, e para os poetas os versos de delirio e botellas. Hai que escribir da realidade. A política de cloaca, Ucosa, el ingeniero. Serán os corenta, que me producen esta desidia, este deixarme ir, este escepticismo. Quen fora coma ti, colega, que aínda cres na verdade. Que a buscas. Eu prefiro buscar as utopías (os imposibles) que me sosteñan. Procurar un entusiasmo cada día que me reviva. Bañarme na espuma dos soños e escribila, para que non se vaia entre pompas, difuminada. Como Auria, que se queda sen almas: a provincia de Ourense conta co menor número de habitantes de Galicia. Tal vez algún día quedaremos ti mais eu, colega. Sós. Ti buscando a verdade e eu perseguindo imposibles entre as ruínas. A situación non ha de variar demasiado. A verdade seguirá cotizando á baixa (sempre gana a mentira) e os imposibles serán máis imposibles a cada paso. Pero que non se nos curen as ganas de ser felices. Elas (e ti, buscador de verdades) fan máis habitable e máis digna esta provincia.