Sacudirnos móvenos por fóra e por dentro. Saír, deixar o lugar de confort fainos pensar en que non sabemos o que temos ata que o perdemos, ou que dos luxos dos que non falamos é dos que estamos afeitos a ter, como unha casa á que volver.
Pensámolo cando facemos unha viaxe. Preparamos a maleta, pechamos a porta, collemos un avión ou un tren e marchamos. A nosa casa queda atrás, pero sabemos que segue alí.
Á volta, estarán as mesmas chaves, a mesma cama, o mesmo sofá e ata a planta sen regar. O lugar que deixamos agardándonos, e isto que parece tan normal non o é para todo o mundo.
Hai quen cambia de casa porque pode pagar outra mellor, porque quere probar outra cidade, porque marcha por traballo... E hai quen vive cunha maleta preparada porque non sabe canto tempo poderá quedar onde está.
A maleta pode significar cousas diferentes.
O problema da vivenda non é só unha cuestión de metros cadrados, prezos ou hipotecas, tamén de pertenza, de poder dicir: «Esta é a miña casa».
Non necesariamente porque sexa da nosa propiedade. Pode ser alugada, antiga, compartida, ter humidades, unha cociña minúscula ou unha ventá que non pecha ben.
Pero é o lugar onde deixamos as cousas sen medo a que mañá teñamos que recollelas. Sabemos que podemos volver.
Falamos moito de viaxar, de coñecer mundo, de marchar, de cambiar de vida. Seguramente é un privilexio poder facelo. Pero hai outro, menos visible, que consiste en saber que, despois de todo, alguén ou algo nos espera ao outro lado da viaxe.