Unha das recomendacións que o médico de familia lle fixo a Virginia Woolf cando sufriu un dos primeiros envites da súa enfermidade mental —«a besta», como ela a chamaba— foi pasar catro horas diarias ao aire libre e viaxar. É un consello razoable, moi distinto da filosofía doutro dos seus médicos, o doutor Savage. Cando Vanessa, irmá da escritora, lle contou a este que os seus medio irmáns abusaran sexualmente delas, Savage (literalmente salvaxe) limitouse a dicir que o abusador só quería proporcionarlle consolo pola fatal enfermidade do seu pai, que estaba a se morrer de cancro tres andares máis abaixo. Tamén se coñece outro incidente relacionado coa súa saúde: ao crer que a febre persistía pola presenza de xermes na raíz dos dentes, os médicos recomendáronlle extraer varias pezas, polo que tivo que usar dentaduras postizas desde os corenta. Non estraña que desenvolvese unha teima cara aos médicos que reflicte a través de personaxes como Septimus, da súa novela Mrs. Dalloway. Porén, como mostra o fermoso libro Viajes por Italia, Grecia e Turquía, publicado recentemente pola editorial Itineraria, nas viaxes a escritora atopou un bo remedio para o que probablemente foi un trastorno bipolar. Nos percorridos polo sur de Europa, entre 1904 e 1935, describe en cartas e diarios a beleza da paisaxe («nubes de cor flamenca escarlata e con forma de plumas rizadas»), os monumentos como a Acrópole («robusta, vermella e significativa, soa e apartada de todo o mundo moderno»), o paso do tempo e a relación cos seus compañeiros de viaxe. O libro inclúe ademais unha coidada tradución e edición crítica de Marta Miranda e está ilustrado coas magníficas acuarelas de Sergio Erro. Dá certa pena pensar que, nun mundo cada vez máis atravesado por conflitos e tensións internacionais, viaxar con esa liberdade resulta hoxe moitas veces máis difícil.