«Me subministran calmantes, relaxantes, morfina e, xa á desesperada, fentanilo»

OPINIÓN

PACO RODRÍGUEZ

28 oct 2025 . Actualizado a las 05:00 h.

Onde están os especialistas do CHUS os fins de semana?

Gostaríame expor (e especialmente ao conselleiro de Sanidade) o meu caso. Son unha persoa que padece unha esclerose múltiple, complicándoseme a situación o sábado 18 de outubro do 2025 con fortes dores na perna, os cales me impiden camiñar. Só podo estar sentada e derramar bágoas pola dor provocada.

Acudo ao longo da semana (durante catro días seguidos) ás urxencias do CHUS. Fabuloso trato por parte das médicas de urxencias, que me diagnostican posible ciatalgia aguda. Maxistral trato das enfermeiras, que me subministran calmantes, relaxantes, morfina e, xa á desesperada, fentanilo, pero a dor sigue. Solución: acudir á unidade da dor do mesmo CHUS. Acepto a suxerencia e aí ven a desesperación absoluta.

Opcións: ir á miña médica de cabeceira e pedir un volante para acudir á unidade da dor e alxias (pero o problema é que me darían cita dentro dun mes, tres meses ou anos); ou ben que me vexa un especialista no propio CHUS e que me derive á unidade da dor.

Pero, ante o meu asombro e despois de estar sentada nunha cadeira dende as 9 da mañá ata as 10 de noite, con todo tipo de medicación inxectada, resulta que non hai especialistas o sábado 18 no CHUS que me poidan derivar á unidade da dor.

Señor Antonio Gómez Caamaño, escóitoo dicir que hoxe en día ninguén ten que pasar dor ante calquera enfermidade. Pois ben, eu pasei, paso e (visto o citado anteriormente) seguirei pasándoo por non haber/aparecer un especialista que me poida derivar á unidade de dor durante toda a fin de semana no CHUS. Onde están eses especialistas? Elda López Esparís. Santiago.

Hacienda es un muro de piedra

«Cuando pagas tus impuestos, tus impuestos vuelven», comienza el anuncio publicitario que podemos ver estos días en la tele, que impresiona de manera agradable y persuasiva. Pero cuando se trata de devolver en vez de recaudar, la cosa cambia bastante porque no se sabe cuándo vuelven los impuestos. En mi caso, hice la declaración de la renta los primeros días de abril. La AEAT no había incorporado al borrador un cambio en el grado de dependencia de mi mujer comunicado en febrero. Seis meses después quise ser informado de la razón de tanto retraso en la devolución. Me recibe un amable funcionario sentado tras un mostrador mientras me hace permanecer de pie (no hay silla). A mis preguntas imaginables, el porqué del error, si necesitan información, cuándo van a revisar mi declaración, qué criterios tienen, si tienen alguna previsión, si se dan cuenta de que causan perjuicio, etcétera, la contestación única es que la AEAT está dentro del plazo hasta el 31 de diciembre. Salgo de allí con menos pelo y la sensación de que habría resultado lo mismo si me hubiera entrevistado con un muro de piedra. Pedro García. Ferrol.

Pantallas

En la calle, en el parque, en cualquier cafetería, en el bus o incluso en casa a la hora de comer. Están en modo zombi. ¿Dónde están las conversaciones de toda la vida, el cotilleo, las tonterías...? Todo eso se ha cambiado por un silencio raro, roto solo por el tecleo. Ya ni siquiera se miran entre ellos, tan solo se ven reflejados por el brillo de un cristal. Es como si realmente la vida les aburriera. Buscan el like fácil, la aprobación rápida de las redes sociales, que es mucho más sencillo que tener una charla entre amigos o tener autoestima. Estamos criando una generación que no sabe qué hacer sin su móvil en la mano. Ángel Gil Corzo.