Na miña última columna, falando do futuro da lingua galega, pedía desculpas polo meu aparente quintacolumnismo. E é que, non sei a vostede, pero a min os comezos de ano contrístanme inevitablemente. É como en Bienvenido míster Marshall: todos agardan, cheos de ilusión, algo que lles vai cambiar a vida, logo chegan os americanos coas súas haigas bruando e nin se deteñen na vila. Tanta ilusión, tantos soños, tantos íntimos anhelos para nada! Que agardamos do novo ano? Por que ía ser mellor que o anterior? Hai dous mil anos, antes de zurrarlles a badana a uns xermanos moi altos e brutos nas fragas de Vindobona, o xeneral Máximo Décimo Meridio alentou a tropa asegurando que o que facemos na vida ten o seu eco na eternidade. Talvez outro Máximo, antes Musk, agora Kekius Maximus, propietario de X, antes Twitter, estea convencido, como non, de que o que fai resoará na eternidade. Non en van posúe un patrimonio superior ao PIB de Finlandia ou Portugal. Ou Charlene de Mónaco, que se inscribirá nos anais da máis impúdica frivolidade por fundir en 2024 360.000 euros en modelitos, algo, en efecto, para lembrar. Cando os medios, consagrados a convencernos das marabillas do Nadal, meten no alambique a noite do 5 de xaneiro para transubstanciala en pura maxia, co rostro anxelical dos cativos de fondo, boto de menos que, no canto de aos nenos de Madrid ou Alcoy, o presentador lles pregunte aos meniños recén desembarcados dun cayuco en El Hierro, envoltos en papel de aluminio, que lle pediron aos Reis. Ou aos pais, ao que lles pase a tiritona, qué agardan do novo ano. Fiado de que tras todo optimista hai un pesimista mal ou pouco informado, non atopo demasiadas razóns para crer que 2025 non vai ser máis do mesmo. Igual que Pepe Isbert soñando con ser o guapo do western no saloon, eu coquetearei coa idea de que a próstata de Netanyahu poida poñer fin ao xenocidio (ou era a shoah?) de Gaza, que Milei vaia por fin ao perruqueiro, ou que os milleiros de africanos que chegaron nunhas embarcacións de pesadelo a La Restinga atopen en Europa a felicidade. Pero temo que, ao igual que Pepe Isbert ao acordar, me decate de que son só o humilde alcalde dunha modesta vila na que os americanos non se van deter.