Tempo de namorar. Xullo de trigo e millo e mazá. Cada verán, o amor corre e percorre todos e cada un dos recantos do mundo. En Galicia, máis. Aquí mestúrase o amor co mar. O monte e as árbores acariñan, de noite e en segredo, aos seres que transitan as súas sendas de mouchos, curuxas, sapos e bruxas. O aire ten recendo de lavanda e nos ollos dos mozos, tan exultantes, un ve brillar as arestas do paraíso. Hai que celebrar o amor. Saltar. Andar detrás dun corpo que diga «vén» ao teu corpo. Bicarse. Collerse das mans polos paseos das vilas e cidades, beira do río, e os paseos de complicidade dos amantes que non deixan de amar, amarse. Namorar é o verbo: transitivo, intransitivo e pronominal. Hai amores que só duran un mes, este de xullo. Outros arriban en agosto. E hai amores para toda unha vida: os imposibles. Pero non nos deixemos levar pola literatura. Tamén hai amores posibles e perdurables. Sinto tenrura enorme polos maiores que aínda se bican nos labios, que din que sen ela ou el non poden vivir, que manteñen intacta a esencia do afecto: a estima profunda. Co tempo o amor é amizade: amigos para sempre, como unha canción feliz. Pero non procures o amor. Chega só. Chega no momento máis inesperado. A calquera idade. Porén, na xuventude o amor arde, como lume vermello ou laranxa, incandescente, chispeante, faísca por faísca. Os mozos debían mirar menos os móbiles e mirarse máis aos ollos. Abrazarse, e que non timbre ningunha alarma de redes sociais, mensaxes, historias que non contan nada. Hai quen quedou colgado durante toda a súa vida nos brazos dun abrazo. Outros aínda soñan cos poemas que alguén lle escribiu. Eu escribo. Quizá o último poema sexa un verbo. Namorar, talvez.