Lía estes días unha reportaxe dunha familia numerosa formada por un matrimonio con cinco fillos. Na nova, da conversa mantida, destacaban unha frase que me chamou a atención. Aseguraban que a familia era consciente de que a súa non era unha vida de Instagram, pero que a balanza saía positiva.
Pensei no poder que teñen as redes sociais, coma se as instantáneas que se amosan en Instagram fosen o modelo a seguir, o único xeito de felicidade. Levo unha tempada minimizando o mundo cibernético case ao inexistente. Leo algo de prensa, comparto estes artigos e pouco máis. Necesitaba un descanso profundo e iso implicaba tamén as redes sociais. No fondo, latexaba a necesidade de apartarme do irreal. Porque, non o neguemos, nas redes podemos atopar moitas verdades, pero tamén demasiadas aparencias que nada teñen que ver coa autenticidade. Está claro que todos preferimos que coñezan a nosa mellor cara, pero o perfil está delimitado por unha liña moi fina que vai pegada á mentira.
Non deberiamos aspirar a unha vida de Instagram que, dito sexa de paso, non sei moi ben que raio é. Eu prefiro a autenticidade, sacarlle zume ás posibilidades coas que contamos, por e para nós mesmos. Que o que fagamos sexa por desexo e vontade propios e gozando do momento, non para que os demais nos miren ou envexen.
Poñer un sorriso e un filtro para a foto non só engana a quen nos ve, corremos o risco de deformar a propia visión da realidade. E iso é moi perigoso. Acabaremos perdéndonos no mundo real.