Pasos e pesos

María Canosa
María Canosa PINGAS DE CRISTAL

OPINIÓN

Carlos Castro

13 ene 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Non fun unha nena de aldea, nacín e vivín nunha vila, a medio camiño entre o agro e a urbe, á que marchei a estudar e na que agora recunquei, despois de andar da cima a abaixo.

Non fun nena de aldea mais sinto que as miñas raíces proceden, profundamente, dela. Pasei alí os veráns da miña infancia, así como moitísimas horas ao longo do toda a miña vida.

Do lugar son os meus primeiros pasos, por iso busco alí os futuros cando me sinto perdida.

Os pasos, o camiñar, era a maneira que tiñamos de nos comunicar e de avanzar. Tamén para as palabras. Mentres percorriamos o camiño á praia, falabamos. Así non sentiamos o peso de todos os «froios» que levabamos para botar a tarde no areal. Mentres limpabamos o peixe, na eira se a xornada se dera ben, tamén comentabamos. Alí vin por primeira vez como se cosía nas redes, toda unha arte. Agora, as redes que usamos para comunicármonos son outras. Facilitan o contacto, si, mais tamén o ataque desapiadado, amparados nun anonimato que dá carta branca a demasiadas actitudes. Antes non quedaba outra que mirarse aos ollos. Era difícil agochar a mirada.