De camiño á Constitución

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO

OPINIÓN

siro

04 dic 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Fraga tentara a apertura do Réxime como ministro de Información e Turismo, de 1962 a 1969, e saíra escaldado. Contara co apoio dos militares Muñoz Grandes e Nieto Antúnez, pero tivera en contra a Carrero Blanco e Alonso Vega, a Falanxe, o Opus… Nin a Lei de Prensa, nin a de Liberdade Relixiosa, nin a Sindical; nada lles valía e todo lles parecía traizón ao Movemento. Franco deixábao facer, mesmo animábao, pero despois ignoraba as súas propostas; entre outras razóns porque non se tiña por ditador. Nun consello de ministros, coñecedor da impopularidade do seguro obrigatorio dos coches, espetoulle ao de Xustiza: -¿Por qué se empeñan ustedes en ser dictadores? E ao ler o texto do Concilio Vaticano II en que se condenan os rexímenes ditatoriais, comentou: «No me afecta. Esto puede crear problemas en algunos países de Hispanoamérica, donde las dictaduras son inevitables».

 

Non é de estrañar que vivise nese limbo político porque nas cidades era recibido por multitudes que o vitoreaban; os votos a favor no referendo da Lei Orgánica do Estado —a súa peculiar Constitución— chegaran ao 95,86 %; e ata o Colexio de Xestores Administrativos de Madrid puxera en marcha unha campaña para que se lle concedese o Premio Nobel da Paz.

Morto o caudillo, Fraga deixou a embaixada de Londres e volveu, non para facer unha aperturiña do Réxime, senón a transición á democracia e empezou como vicepresidente e ministro de Gobernación no primeiro Goberno da Monarquía, presidido por Arias Navarro; pero, chegado o momento de nomear un novo presidente, o rei, coa axuda de Torcuato Fernández Miranda, elixiu a Adolfo Suárez. O xornalista Emilio Romero afirmou: «Es como si hubieran hecho a La Chelito madre abadesa de las Descalzas». Pode que tivese razón, pero a Suárez pasoulle como a Giovanni Bertone, humilde actor que na Segunda Guerra Mundial se fixo pasar polo xeneral De la Rovere e tanto asumiu o seu papel, que se deixou fusilar como se verdadeiramente o fose. Un banqueiro agardaba ser recibido en presidencia cando Suárez saíu con Willy Brandt. Ao volver comentoulle: «¿Has visto quién era ese? Pues yo soy más demócrata que él».