Xustiza, lei e Maruxaina

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO

OPINIÓN

Siro

02 oct 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

A min coa xustiza pásame o que a Julio Camba coa cidade de Nova York, que o irritaba, pero atraíao dun xeito irresistible; e canto máis se decataba do moito que o atraía, a sabendas de que o irritaba, irritábase máis. A min, a xustiza, máis que irritar, arrepíame e, canto máis penso nela, máis arrepío me dá. Daquela, por que me atrae a xustiza, se mentala me arrepía? Polo mesmo que me atraen as alturas, malia o medo que me dan e a vertixe que sinto. É o engado do perigo, que algúns aventureiros afrontan e gozan, destemidos; e eu contemplo a distancia prudencial.

Temín á xustiza xa de mozo, cando me decatei de que xuíces como Salomón, Sancho Panza e outros medievais, que xulgaban con sabedoría e enxeño, eran fabas contadas. E témoa agora, de vello, despois de ver abusos e sentenzas incomprensíbeis.

Como non temer o aparello da xustiza se no amencer dun día de 2017 un exército de gardas civís antidisturbios reventaron a porta dunha vivenda en Puente Genil, tumbaron no chan aos membros da familia que a habitaba -un home de 62 anos, convalecente de dous infartos; a muller, de 55, operada aquel mesmo día dunha hernia umbilical; e o fillo de 31, que non deixaba de berrar que cometían un erro e apañou unhas labazadas para que calase-; e resultou que no xulgado lles deran mal o enderezo? Á muller abríuselle a ferida da operación, rompeulle a malla de protección e tivo que volver ao quirófano. Dous anos despois, a porta da casa seguía sen amañar porque o ministerio de Xustiza non lles pagou os 1.100 euros que lles prometera.