A literatura


Houbo un tempo en que pensei que os libros poderían cambiar o mundo. Facelo máis habitable, bebible, amable. Pensei que a literatura era arte maior, que queda cando o tempo todo o borra, que axuda, alimenta espiritualmente e engrandece ao ser humano. Equivoqueime. Tamén tiña o convencemento de que as miñas novelas eran coñecidas e respectadas. Porén, a vida outorga leccións que non esqueces. Eu abandonei aquel orgullo de escritor para instalarme na distancia. Contemplar o río da literatura como un paso que non debía cruzar intensamente: para non afogar. A lección outorgouma un amigo xornalista. Estaba no seu despacho lendo Ébora, unha novela que publiquei hai anos. Entrou unha compañeira de traballo. Preguntoulle polo libro que tiña entre as mans. E sen que o meu amigo respondese, ela dixo: «Ébola, qué virus tan canalla. Ti tamén les esas cousas?». Dende aquela souben que a literatura mais eu estabamos condenados, como unha canción, a vivir sempre xuntos e eternamente separados. Corroboroumo o Mariló hai días. Está moi interesado ultimamente na política. Entrou nun centro comercial. Preguntou: «Tedes O Príncipe de Maquiavelo?». Contestáronlle: «Pode dicirme o seu autor?». Non queda aí o conto. Cando eu era menos vello e estaban de moda os chefs escritores, o primo Gerardo foi a Barcelona e quixo regalarme El rodaballo, unha novela de Günter Grass que saía moito nos xornais. A contestación, que confesou hai días, foi definitiva para que eu recoñecese o escaso valor non só da miña obra, senón tamén da literatura en xeral. A resposta foi concluínte: «Dice El rodaballo? Espere un momento, voy a mirar en la sección de cocina». A literatura non vale nada.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos
Comentarios

A literatura