Saúde mental: sentidiño si, pero con cabeciña


O último CIS alertaba do alto impacto psicolóxico da pandemia e mencionaba emocións como a tristura ou o medo, moi lóxicas neste contexto. Hai que ser prudentes, porque o malestar que case todos sentimos é comprensible despois dun período tan duro. Estar tristes, cansos, incluso enfadados, é normal e non supón a pandemia da saúde mental, senón que son reaccións que cabe esperar.

O que acende as nosas alarmas como profesionais da psicoloxía son as persoas que si precisan axuda especializada, que xa tiñan problemas de saúde mental antes da covid e outras que os desenvolverán, especialmente aquelas en situación de maior vulnerabilidade e que deben ter garantida a atención psicolóxica na sanidade pública. Grupos como as persoas maiores, adolescentes, sanitarios, quen perdeu o emprego etc., requiren actuacións específicas polo seu maior risco.

Hai anos que vimos denunciado as fraquezas da atención á saúde mental no Sergas. En xullo puxemos as nosas esperanzas no agardado Plan de Saúde Mental, co apelido «post-covid». En cambio, a folla de ruta presentada foi precipitada, sen consensuar nin dimensionar ás necesidades da prepandemia; menos aínda ás «post».

Seguro que vostede, coma min, ten problemas na súa vida cotiá, e a solución non é a súa medicalización. Pero teño a impresión de que a estratexia sanitaria é a de anestesiar o sufrimento emocional derivado das situacións de crise social, económica e laboral, como xa pasou no 2008. Galicia é líder en consumo de psicofármacos no conxunto do Estado (moi elevado tamén na infancia e adolescencia), presenta a maior taxa de suicidio xunto con Asturias, mentres que conta con case a metade de psicólogos clínicos por cada 100.000 habitantes (3,7) con respecto á taxa estatal (6).

A solución é simple, porque investir en saúde mental non precisa caras tecnoloxías: require persoal, especialistas en psicoloxía clínica que eviten as obscenas listas de espera de meses, que atendan na Atención Primaria os problemas psicolóxicos nos estadios máis temperáns e evitar a súa cronificación ou agravamento; que participemos na toma de decisións nos órganos do Sergas a través de servizos propios de psicoloxía clínica. Moito máis custoso resultan as baixas laborais por saúde mental, a terceira causa de incapacidade en frecuencia e a máis duradeira.

A Consellería de Sanidade pediunos sentidiño para coidarnos nesta pandemia, pero nós tamén pedimos cabeciña á hora de xestionar os recursos para que os problemas de saúde mental estean ben atendidos na nosa sanidade.

Yolanda Castro é presidenta da Asociación Psicólogos Clínicos do Sergas

Por Yolanda Castro Psicóloga clínica

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Saúde mental: sentidiño si, pero con cabeciña