«The Crown»


A cuarta temporada de The Crown provocou que a casa real inglesa rompese o discreto silencio que mantiña ata o de agora. Acúsase á serie de inexactitudes históricas, e de parcialidade na súa visión dos personaxes. O director, Peter Morgan, respondeu: «A exactitude pódese sacrificar, e estase sacrificando, pero nunca a verdade». Morgan ten razón. A serie non é unha reportaxe sobre a familia real británica. É unha obra de ficción sobre a monarquía. Xa desde os títulos de crédito, resáltase a importancia dun ente abstracto, que se vai concretando ante o espectador aos sons dunha música solemne nun obxecto case divino: A coroa!, un poder ao cal se supeditan vidas e destinos e que inspira un respecto case divino. Isabel II é quen sae mellor parada. Ela é a representación vivente da monarquía. Sacrifica a súa vida, o seu papel de nai, de irmá, de esposa aos seus deberes de raíña. A serie preséntaa sufrindo por iso, cousa quizá inexacta, pero verosímil, condición indispensable nunha ficción realista. E ese sufrimento humanízaa e achégaa ao espectador.

Na serie queda clara a evolución da monarquía británica, desde o seu relevante papel na historia nos anos da guerra mundial a ser carnaza dos tabloides polas historias sentimentais dalgúns membros. Da deriva cara ao «culebrón rosa» non é culpable The Crown. Morgan dá a súa propia visión dos sucesos e das persoas que os viviron, sen faltar á verdade histórica. Neso consiste a creación artística.

O resultado penso que é excelente.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
29 votos
Comentarios

«The Crown»