¡Viva el rey!

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO SIRO

OPINIÓN

Siro

03 oct 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Despois da legalización do PCE, en 1977, Santiago Carrillo fíxose juancarlista de toda a vida e o rei, que percibiu aquela lealdade, confiáballe as súas inquedanzas: «Don Santiago, tengo serias dudas de la existencia de monárquicos en España». Había poucos, si; pero a actuación do rei a noite do 23-F de 1981 esfarelou moitas conviccións republicanas e os máis dos demócratas vimos no juancarlismo o antivirus contra a pandemia do franquismo. O PSOE, republicano de nacemento, fíxose juancarlista de corazón; e Peces Barba, presidente do Congreso, admitiu que a monarquía pode ser máis democrática que a república.

Malia verse involucrado nalgún escándalo financeiro, eran días de viño e rosas para don Juan Carlos, que, en 1993, declaraba a José Luis de Vilallonga: «Mi tarea consiste en obrar de forma que los españoles vuelvan a reanudar la tradición monárquica». «Tengo que demostrar que la monarquía puede ser útil al país». O home estaba cheo de boas intencións, pero aínda que o espírito estea presto, a carne é fraca; e, claro, pasou o que pasou e don Juan Carlos dilapidou o inmenso caudal afectivo que colleitara aquela noite e deixou ao fillo endebedado ata as orellas.

Don Felipe teno difícil. Os xoves ven na monarquía unha institución obsoleta, mesmo antidemocrática; e, ademais, a cautela, tan valiosa nos monarcas parlamentarios, non está entre as súas virtudes. O pasado 3 de febreiro, mentres a presidenta do Congreso, a socialista Meritxell Batet, remataba o discurso de apertura da XIV Lexislatura, presidida por Felipe VI, con vivas á Constitución e ao rei, 49 deputados e senadores de ERC, JxCat, CUP, Bildu e BNG daban a coñecer un manifesto: «Las fuerzas políticas independentistas, soberanistas y republicanas firmantes de esta declaración queremos manifestar: la Monarquía española y su máximo exponente, el Rey de España, no nos representan».