Volveremos a abrazarnos?


Volveremos dar aqueles abrazos que dabamos aos amigos antes do covid-19? É posible que non, porque é un costume con pouca tradición no noso país.

A min sorprendíanme moito polos anos oitenta os abrazos que se daban as xentes do mundo do teatro. Na Universidade, os profesores non nos abrazabamos. O normal era darse a man, e pola rúa o que observaba era o que vira na miña nenez e mocidade. Os homes estreitábanse a man ou se daban palmadas nas costas. E as mulleres cruzaban a súa cabezas e lanzaban bicos ao aire sen tocar os corpos, unha man tíñana ocupada xeralmente co bolso e, como máximo, apoiaban a outra no ombreiro ou na parte superior do brazo da persoa a quen saudaban.

Por aqueles anos, un amigo inglés, hispanista, preguntoulle ao marido dunha colega onde debía poñer as mans cando as señoras o abrazaban. O español aclaroulle onde non debía poñelas, e enseguida se afíxo. Non foi o caso dun alumno xaponés que me confesou que se sentia atafegado por aqueles xestos que «invadían o seu espazo»; a súa cultura considerábao unha falta de respecto. Agora, na nosa, os abrazos considéranse saudables, din que mesmo diminúen a tensión arterial.

Un bo abrazo anula o espazo persoal, sentes o corpo da outra persoa entre os teus brazos, o seu volume, a súa calor, o seu olor … Abrazos amorosos, abrazos familiares, abrazos de amigos que se queren; marabillosos xestos que nos fan sentir que non estamos sós. Oxalá que a «distancia de seguridade» non os converta en recordos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
28 votos
Comentarios

Volveremos a abrazarnos?