Okupas


Tiña vinte oito anos cando rematei de pagar a hipoteca dun pequeno piso nas aforas de Ferrol e aquel día sentín que podía morrer tranquilo porque non deixaría a familia desvalida. Un piso en propiedade foi a maior arela da miña xeración, de aí que me angurie o drama das familias que perden a vivenda por non poder afrontar os gastos dun préstamo bancario e me alporice que a encontren invadida por okupas.

Durante anos, o movemento okupa tivo en España unha actividade política de denuncia e protesta ante a especulación inmobiliaria. Se nas cidades había centos de miles de vivendas baleiras, milleiros de persoas sen fogar, e os xoves, maioritariamente en paro, non podían acceder a elas, a vindicación ácrata estaba cantada. Invadiron pisos vellos, en estado de abandono, obrigaron a intervir a policías e xuíces, e non aceptaron cartos para saír dos inmóbeis. Había idealismo naquelas accións, aínda que á xente de orde non nos gustasen e naquel río revolto pescasen auténticos maleantes.

A crise do 2008 cambiouno todo. Con seis millóns de parados e dous millóns de fogares nos que non entraba un salario, moitas familias non puideron costear as hipotecas e alugueres; e empezaron os desahucios. No decorrer dos anos anos 2012 e 2013 dezaseis persoas quitáronse a vida ao recibir a orde de desaloxo. Especialmente dramático foi o suicidio dunha muller de 43 anos, nai de tres fillos, que se queimou ao bonzo ante a entidade bancaria.

A Ana Botella, alcaldesa de Madrid, non debeu de afectarlle porque, en outubro de 2013, o concello vendeu 1.860 vivendas sociais a dous fondos voitre, que multiplicaron o aluguer e puxeron na rúa a quen non puido aboalo. En troques, o Tribunal de Xustiza da Unión Europea  ditaminou que as leis españolas non protexían aos cidadáns das cláusulas abusivas nas hipotecas, polo que vulneraban a normativa comunitaria; e o Banco Central Europeo recordou aos bancos españois que o desahucio tiña que ser o derradeiro procedemento. Cando as familias sen medios económicos okuparon vivendas de bancos ou baleiras, a boa parte da cidadanía pareceunos xusto e os partidos políticos miraron para outro lado.

O problema enguedellouse ao aparecer okupas antisistema, que utilizan os inmobles como centros culturais «para cambiar a sociedade»; okupas que trapichean con droga e precisan refuxios; okupas profesionais e mafias que chantaxean aos propietarios para non okupar as vivendas. Toda Europa, agás España e Portugal, resolveuno con leis que permiten os desaloxos en 24 ou 48 horas. O Parlamento español aprobou, en xullo de 2018, cos votos do PP, PNV e Cs, unha lei de desaloxo exprés que debería acabar coas mafias e solucionar os desahucios en 20 días; pero non conseguiu nin unha cousa nin outra. Aínda que a lei exclúe a bancos e fondos voitre, a esquerda votou en contra e Podemos recorreuna ante o Tribunal Constitucional. A esquerda trata o conflito como se todos os okupas fosen familias en situación de vulnerabilidade social e os damnificados por cacos e mafias non existisen. Pero existen e non poden ser ignorados, nin considerados danos colaterais. E iso é o que pasa; ou parece.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
63 votos
Comentarios

Okupas