A Stasi


Entre as formas de perversión que afloran co confinamento está a de crerse poli camuflado tralos gnomos de xardín. Non crean que é loucura, é só que o encerro fai fortes aos gardas da moral. Para eles, o decreto de corentena equivale á visita daqueles dous comisarios da Stasi que, por bo cidadán, te fichaban para vixiar os veciños. Non falo deses velliños que temen a morte e esixen desde a xanela o metro de separación; nin me refiro aos rapaces aburridos que controlan desde o balcón as veces que o do quinto sacou o can. Hai unha vixilancia peor, esa que nace nas alertas, nas guerras e nas ditaduras, esa dos moralistas que atopan na anormalidade un coto para cazar disidentes e que ven na limitación da mobilidade e do dereito de reunión un espazo idóneo para impor o seu totalitarismo. Falo desa que ameaza ao divorciado do segundo con denuncialo á poli por durmir coa amante; de quen asexa pola mira se o médico do cuarto deixa os zapatos á porta; das mamás que arrincan a pel ás tiras ao neno con espectro autista que, a diferenza dos seus, pode saír pasear; deses que, nos grupos de WhatsApp escolares nos explican a diario o que debería estar facendo a profesora; dos balcóns ateigados de aplausos da mesma xente que hai só quince días puña podre o médico de cabeceira. É certo que ninguén volverá ser o mesmo despois desta corentena mundial. É certo que mudaremos o estilo de vida, a forma de entender as relacións e o ránking das cousas ás que damos valor. Pero non mudará esa sucia condición da hipocrisía, a traizón e a vixilancia en que se basean os sistemas totalitarios e que tan dispostos están a asumir algúns. Eu sempre desconfiei de quen devece por ser presidente da comunidade de veciños.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
20 votos
Comentarios

A Stasi