Preocupados como estamos polo coronavirus, esquecemos outro andazo máis grave como é a indiferenza, que tamén mata. Cústanos facer o exercicio de nos poñer na pel dos refuxiados que foxen da guerra e entregan as súas esperanzas a un mar que, moitas veces, lles apaña a vida. Arrepía ver estes días de novo imaxes que xa vimos no pasado e que acollen casos que van máis alá da omisión de socorro e frecuentan o delito ao agrediren a esas persoas que queren chegar a unha Europa que non os quere, que mesmo felicita a Grecia por facer de escudo, sen reparar no método que emprega para impedir o paso. Terrible que, co visto e prace das forzas de seguridade gregas, grupos de extrema dereita mesmo controlen estradas e se convertan en fronteira solicitando papeis, rexistrando coches ou mesmo mallando nos refuxiados e tamén nas persoas pertencentes ás oenegés. Como alguén pode virar a mantenta unha embarcación ou lanzar gases lacrimóxenos contra familias indefensas nas que hai nenos? Onde están os valores que deberían rexer unha Europa plural e humanitaria? Podería resultar vergonzoso o xeito en que Turquía chantaxea a Bruxelas ameazando con enviar unha enxurrada desesperada de vítimas da guerra e da pobreza. Pero Ankara alega que, por mor da ofensiva que o exército sirio está a levar sobre Idlib, o problema xa non é só económico senón tamén demográfico. E Bruxelas, coa súa solidariedade de salón, torce a ollada e, dalgún xeito, fainos cómplices a todos desa desatención e de que, ao abeiro destas crises humanitarias, siga medrando un populismo que envelena a sociedade e converte os migrantes en inimigos. Seguramente non haxa receitas máxicas para abordar o tema, pero o que teño claro é que eu non quero unha Europa así, indiferente.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
25 votos
Comentarios

Indiferenza