Sanidade, pública?


A oposición parlamentaria en Galicia petou por fin co filón da sanidade pública e topou o grande problema social do Goberno do PP. Un asunto que atinxe á maioría da sociedade, a todos os que non poden pagarse a medicina privada, pero tamén a todos os que xa se afixeron ao longo da súa vida a seren atendidos na pública; o que afecta a todo o mundo rural que, cunha idade media moi superior á das cidades, é onde están as capas da poboación mais dependentes da atención primaria e hospitalaria. Coincide ademais con algunhas bolsas de votantes tradicionais da dereita.

O problema vense arrastrando dende que se inauguraron os gobernos de Feijoo, pero estoupou en Verín nunha mala hora electoral. Moitos analistas pregúntanse a que se debeu a torpeza de pechar o xa famoso paridoiro. Outros pregúntanse quen lle meteu ese gol ao presidente da Xunta pola escuadra surleste de Galicia no peor momento. Pode dárselle a volta á interrogación e facérselle á oposición. Con todo o deterioro que se fora acumulando nesta última década na sanidade galega por que non foron capaces de convertelo no problema social que estaba a ser. Paréceme un misterio. Hai cinco anos que me veño facendo esa pregunta. En moitos sitios -Madrid, Valencia- houbo reaccións moi fortes contra a privatización e os retallos pero aquí non. As desculpas foron numerosas e pode que tamén as dificultades da oposición e os sindicatos para construír un discurso alternativo. As esquerdas, sempre alerta contra a privatización vírona avanzar sen saber como parala.

O deterioro ven de lonxe. Primeiro a culpa levouna a crise, cos seus males asociados. Os primeiros problemas atoparon a comprensión social cara un Goberno recen chegado. Despois dende a consellería situouse en primeiro plano o envellecemento da sociedade galega, unha evidencia, e todo o mundo mercou ese argumento con visos de problema, que en realidade era unha primeira desculpa para despistar o auténtico. Os fideis votantes do PP -acérrimos, convencidos- seguiron insensibles ao problema mentres o deterioro non fora a mais. Pero foi. O primeiro toque de atención, co novo Hospital de Vigo, entendérono como parte do combate localista de Abel Caballero. A folga de urxencias en Santiago e as protestas das enfermeiras por todas partes, interpretáronas como politización (sic). Despois chegou Verín e o comandante mandou parar.

O empeño privatizador e os seus retallos son imposibles de tapar pero iso non abonda para explicar o que pasa. A pésima organización e o incremento exponencial da incompetencia no Sergas, non sei se xerencial ou política, xa colleu postura. Lendo os xornais, salta á vista quen ten vara alta na sanidade galega e semella que tamén a endogamia actúa como a Néboa da serie de TV, máscaras de urco incluídas. Sempre os mesmos coas mesmas respostas o mesmo mando e a mesma influencia na gobernanza sanitaria. Logo están os intereses de verdade, os da maioría. Todos temos casos que contar. As citas no móbil a maiores que non sempre se amañan ben coas mensaxes de texto. A retirada da listaxe de agarda aos que non queren ser operados na privada. A falta de profesionais non precarizados. A ineficacia colleu postura mesturada co interese privado. Ai do público!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos
Comentarios

Sanidade, pública?