Vive!


A sentenza de Lampedusa, sabia: É preciso que algo cambie para que todo siga igual. Ou a canción que xa non sabemos cantar: Escucha, hermano, la canción de la alegría. Fáltanos tantas veces que vagamos perdidos no medio da noite, tan de día. Digo isto porque hoxe arranca o entroido de maneira máis oficiosa que oficial: porque todo o oficial será vulnerado a partir deste xoves de compadres. As máscaras percorren as rúas crendo que son personaxes dun teatro inacabado. Eva namórase dun Adán perdido vaso a vaso, viño de Monterrei, con sabor a melancolía. Os ollos crúzanse como dardos que cravan a súa pica de seda entre os dedos. Carnaval. Eu instalei nel a memoria máis fermosa. E sigo morando nas canellas de fariña e cigarróns que a miña tribo, este Verín lindo, debuxou no fondo da miña alma. Carnaval. Lánzate a el como se fose unha mazá madura plena de trigo e bolboretas. Vive. Vivir é un corte de mangas aos tempos que nos tocan. Un non nos moverán. Un déixame vivir e vive ti como vivir queiras. Colócalle á túa sombra unha máscara de pallaso. Baila con ela no medio do frío. Con el no medio dunha constelación, felicísima, que só vós sabedes mirar. E brinda coa lúa por un futuro grato, verde como as uñas deste país que é o noso, tan noso, país das marabillas. O entroido rima en sol maior co triángulo máxico do mundo, Laza-Xinzo-Verín, pero tamén casa con todos os cuartos da alegría: Galicia en flor. Galicia bonita e rebelde e plural e orgullosa. Despois nada cambiará. O rico, e o pobre, e o cura, os de aquí e os de acolá, regresarán á estación do seu presente. Pero a ti non han de roubarche a memoria. Ese lugar onde habita, digo, a felicidade. Vive o entroido, Galicia.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
51 votos
Comentarios

Vive!