O prezo intelectual


Pedro Almodóvar pediulle publicamente cartos para o cine independente a Pedro Sánchez e Arturo Pérez-Reverte usou as redes para ridiculizar esa petición cunha tese que é doada de desmontar, pero que busca, coma sempre, a polémica e unha recepción populista que merca argumentos simples. Está fóra de discusión que unha boa democracia non só dá acceso ás artes, senón que promove e fomenta a creación das mesmas. Son os réximes autoritarios os que as limitan. O malo é que moita xente pensa que a cultura pertence en exclusiva ao eido do tempo libre. Talvez poderiamos vivir sen pintores, nin escritores, nin museos..., pero, sen dúbida, o país sería inmensamente máis pobre. Presumimos dos nosos xenios e pensamos que nacen espontaneamente, sen pensar que se cadra son empurrados polo seu talento, si, pero tamén pola tradición e un apoio institucional ou de mecenado. A arte é moito máis que lecer e beneficia a toda a sociedade. Poida que detrás de todo isto estea o desprestixio do traballo intelectual que non cadra para moitos coa cultura do esforzo físico e manual. Máis dunha vez eu mesmo sentín ese desprezo encuberto cando alguén definiu o meu oficio de escritor coma un pasatempo ou cando alguén me pediu un texto engadindo que, total, a min non me levaba moito facelo. Para estas ocasións sempre me defendo coa anécdota dun alcalde que lle encargou un retrato a un pintor recoñecido. Cando este llo entregou ao cabo dunha semana e lle dixo o prezo, o alcalde púxose no ceo porque lle parecían moitos cartos para un traballo que só lle levara unha semana. E foi entón cando o pintor, ofendido, lle espetou que facelo non lle levara unha semana, senón sesenta anos, que era a idade que, en realidade, tiña.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos
Comentarios

O prezo intelectual