Entre Marisol e Schumacher


Nestes días en que é noticia e pecado que Instagram vaia retirar o botón Gústame, é heroico iso que logrou Pepa Flores, a Marisol do cine franquista, que desapareceu do foco hai trinta anos, sen alardes nin misterios, e nin sequera sucumbe ante a concesión do Goya honorífico que non só recoñece a súa traxectoria, senón que tamén serve para rescatar o seu dereito ao silencio e á invisibilidade, e para obrigarnos a pensar que a felicidade é posíbel na vida desenfocada.

O que fixo Flores é unha proeza ao alcance de moi poucas. Vexan, se non, o que aconteceu a Michael Schumacher, recluído nunha fortaleza tras dun bosque interminábel que, a modo de xardín onde seguro que hai soterrados lingotes de ouro aquí e alá, sobrevive dolorosamente. A lenda da velocidade atopou o infortunio ao modo das traxedias gregas: tropezando nunha simple pedra. Seis anos despois, pouco se sabe do seu estado, aínda que é fácil imaxinalo. Así que, tamén como nas traxedias, o castelo non serve ante a enerxía do inevitábel, neste caso en forma do paparazi que fai a foto do millón de euros: un ser agonizante que non tería interese se non fose, xustamente, un heroe. Por piloto e por rico, claro. Son estrañas as formas en que se vinga a inxustiza social a través de crueis interpretacións da xustiza poética.

A exhibición permanente das nosas vidas é, seguramente, unha das formas da traxedia contemporánea. Mozas que morren facendo un selfi nun cantil; adolescentes que se acosan nas redes sociais; e infelicidade por todas partes ante as felices ficcións que contamos en Facebook para arredar o medo ao fracaso, ao destino, á vida. Pero Eurípides contábao mellor.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

Entre Marisol e Schumacher