Sapos e cobras


Para dedicarse á política hai que ter o estómago preparado para almorzar un sapo cada mañá. Tal que así respondía hai anos unha das persoas que máis tempo lle dedicou á vida pública cando lle preguntaron se lle recomendaría a un mozo elixir a política como ocupación. Tras afirmar que por suposto, porque é unha das tarefas máis nobres ás que se pode dedicar un ser humano, e tras recomendar aos mozos con vocación que procuraran previamente un bo colchón profesional ao que poder volver de ter que abandonar a política, mesmo como garantía da independencia no seu percorrido público, rematou con esa frase: quen se sinta tentado pola política que saiba que hai que ter o estómago preparado para almorzar un sapo cada día.

O sapo común é un anfibio que habita toda a península ibérica, de non moi agraciado aspecto, e que adoita aparecer e croar cando chegan as treboadas. Non é de estrañar, por tanto, que en castelán exista a expresión «tragarse un sapo» precisamente para facer referencia ás situacións de calquera índole nas que un ten que soportar un asunto desagradable de forma máis ou menos obrigada. E nos últimos tempos estamos a comprobar que os políticos teñen que ter o estómago preparado para sapos. Un bo sapo debeu ser o abrazo para formalizar a coalición con quen ata había ben pouco representaba a casta, ou quitaba o sono (segundo o abrazado). E sapos tamén notables deberon ser nomear vicepresidente ao previamente vetado, ou ceder as competencias de igualdade. Tan notables como aceptar como ministerios o que son secretarías de Estado, ou sentarse na mesma mesa do Consejo de Ministros con quen ata hai nada representaba, na AIReF, os recortes e os intereses da troica, ou defender como razoables os nomeamentos da nova fiscal xeral do Estado ou do CIS. Aínda que o maior dos sapos debeu ser o que almorzaron conxuntamente e aderezado con comiños durante o debate da investidura. Cando menos aquel ía condimentado: onte mesmo o líder de Esquerra declaraba que afirmar que a independencia é imposible é «unha puta merda», xa que «dixemos a verdade: que o procés tiña que rematar na independencia» pero que se impediu con «malleiras, cárcere, destituíndo Gobernos e pechando parlamentos». Gran sapo para quen preside o Goberno grazas ao voto de tan veraz líder.

En Galicia os sapos son de antigo considerados tóxicos e velenosos, e ingrediente fundamental das beberaxes que as bruxas preparaban para causar o goxo ou mal de sapo. E aí penduran os «sapos» nos traxes tradicionais das galegas, lembrando a importancia de protexerse contra ese mal. Mais en Galicia os sapos -non as xoias, senón os batracios- non se tragan: ou se pisan, cando un non madruga, ou se cospen pola boca, normalmente acompañados de cobras (segundo certifican Carme López e Rosario Soto no seu Dicionario de fraseoloxía, Xerais). Veñen tempos de sapos, que cando aparecen e croan anuncian treboada. Na política española asistiremos a moitos e grandes almorzos de sapos. No ecosistema galego escoitaremos discursos enrabechados, cheos de sapos e cobras. Tiña razón aquel veterano servidor público: a política é unha das actividades máis nobres ás que se pode dedicar un ser humano, mais convén aproximarse a ela co estómago preparado.

Por Pedro Puy Portavoz do PP no Parlamento de Galicia

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Sapos e cobras