Entre os Reis Magos e Amazón


Síntoo por Xulia, pero nunca máis volvín falarlle. Debe pensar que son unha soberbia por torcerlle a cara sen motivo cando, anos despois, acabamos vivindo na mesma rúa, e tanto me ten que o pense. O que me fixo ela a min é peor: aquela tarde de bicicletas, despois de eu perder unha competición de baixar a costa sen mans, espetoume sen vir a conto: «Os reis son os pais». Así. A versión de nenas de oito anos de «E enriba, fódeste». Como perdoar iso? Por iso lembro a Xulia todos os decembros. Das miñas inimigas, é probabelmente a máis presente, a pesar de non ter contacto con ela desde agosto de 1986. Sempre lle atribúo as máis terríbeis perversións. Estiven segura de que o 11 de setembro do 2001 contribuíu a esnafrar o avión contra a torre norte do World Trade Center; e tamén estou convencida de que detrás dos meus fracasos literarios está a súa man.

Este ano, Xulia traballa na dirección de Amazon. A cuadratura do círculo. «Os Reis son Amazon, sabes?», di no meu maxín mentres baixa a toda mecha a costa de Carballido sen mans. Os pais do mundo, amoreados nunha especie de gran nave con cadanseu portátil e moito café, mercan desmesuradamente, e con cada clic, morre un gatiño. Na porta, amoréanse as motos contaminantes, no mellor dos casos furgonetas, con condutores e repartidores que soñan con que un neno caritativo lles deixe unha cenoria, como moito, unha tina de auga para hidratarse. E os paxes, cos uniformes de Amazon en patinete dun lado a outro de quilométricos almacéns, miran de esguello ás familias nos ordenadores a piques de premer co índice no rato. Clic. E tamén morre unha xoguetería. Clic. Adeus á última libraría da cidade onde vivimos Xulia e mais eu.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

Entre os Reis Magos e Amazón