Sobre a solución á portuguesa


Non deixa de ser sorprendente qué razóns, ou máis ben ocorrencias, se dan contra a solución portuguesa -a gerigonça que tan boa prensa ten en Europa-: para uns ten sentido no país veciño porque alí só hai un nacionalismo; para outros, porque os partidos teñen aquí e acolá moi diferentes características; para outros, porque a solución non é imitable.

O abraio vénsenos enriba se un pensa que moitos que deberan ter superior criterio para xulgar a realidade caen nos mesmos tópicos do común, incapaces de dar unha razón ou unha idea de proveito que axude a comprender mellor a situación. E nin sequera se lles ocorre pensar no que é ben obvio e coñecido: que hoxe, en Europa, hai máis de vinte gobernos de coalición. Tan diferentes somos, ou tan incapaces?

Só os desmemoriados poden soster que os diversos nacionalismos son impedimento para chegar a un pacto de investidura e de goberno: Felipe González, Aznar e Zapatero gobernaron coa axuda dos chamados nacionalismos periféricos. E ninguén pode descoñecer que foron tres gobernos con estabilidade.

Que os partidos son distintos aquí e acolá é manifesto, como o é igualmente que tan distintos ou máis son os que neses máis de vinte países europeos chegan cada día e de maneira natural, o que non quere dicir que non sen traballo, a pactos e acordos de goberno. E ninguén pensa na inestabilidade que aquí algúns temen.

A única gran diferenza co país veciño, da que non se fala, está na altura dos seus políticos, ben na política doméstica, ben na internacional: Rebelo de Sousa, Guterres, Centeno ou António Costa son xente cultísima, con moito prestixio en toda Europa e na ONU, e non lles regalaron másteres nin lles caeron licenciaturas do ceo. Esa si que é unha grande diferenza. Que se cala.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
38 votos
Comentarios

Sobre a solución á portuguesa