Galicia baleira


Era 1992 ou 1993, naquela época gloriosa en que a adxudicación de destinos en Educación se facía á man alzada sobre un listado en papel. Os erros campaban e eran quen de mandar os teus ósos e os da túa familia ao primeiro andar dunha escola unitaria cochambrosa que só tiña unha estufa de leña para quentar a nenos, mestra e familia de mestra. Nesa época xa había normas de seguridade infantil, pero esquivaban as escolas da Galicia que non saía nos mapas. A só trinta quilómetros da civilización, a vida podía quedar ancorada en 1942 ou 1943. Nas casas, homes analfabetos e mulleres de trinta anos que parecían de sesenta, adobiadas co pano negro e a bata cruzada; vellos que contaban ánimas entre as moscas, e vellas que cociñaban patacas, só patacas, coma se acabasen de vir de América, en 1492 ou 1493. O mundo en que a xente non mallaba a diario nas mulleres, non pisaba serrín na cociña e comía peixe frito, quedaba do outro lado da distante fronteira da N-VI. Tratábase dun deses puntiños miserábeis do mapa, cheos de galegos que votaron masivamente un concepto de progreso en que era fundamental ter un teleclub para ver a TVG mentres se emborrachaban. E así pasaron os votos e os anos, ata que os mesmos homes con algunhas engurras máis, a mesma boina do 92 ou 93 e a mesma cabicha entre os dentes, saíron no telexornal desta semana laiándose de que pola aldea non pasan nin Internet, nin o tren, nin o Sergas.

Así somos en Galicia, capaces de baleirarnos, castigarnos e preservarnos a un tempo. Quizais tamén sexa identidade esta habelencia para pensar que se Sarria queda fóra das estradas ou o tren non pasa por Verín, é porque somos así ou porque o merecemos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
18 votos
Comentarios

Galicia baleira