Café con xeo


A próxima vez pido café con gotas. A fin de contas, de tanto pretender manter intacta a conciencia lingüística usando Twitter para o autobombo tralo Telón de Grelos unha xa aprendeu a escribir en bilingüe: «Novela en nada: escritora feliz»; «Casa en Madrid para prestarme?». O certo é que podería saír beneficiada co café con gotas en bilingüe, aínda que unha é responsábel e non bebe alcohol se está traballando, nin cambia de lingua nos bares de Pontevedra.

Fun pagar: «Cóbrasme un gin-tonic, unha botella de auga e un café con xeo, por favor?». O desprezo pintóuselle na cara, preméndome na mala conciencia burguesa. Trateino mal?, pensei. Preferiría que non o atuase? Por un intre, coidei ter un moco asomando, algo especialmente vergonzoso cando a túa indumentaria te precede na procura dun glamour do que careces. Comezaba a tocar disimuladamente a punta do nariz, cando o camareiro repetiu: «Gin-tonic, agua y café con hielo». Foi sutil, pero insistiu no final. «Si, con xeo», contestei, supoñendo unha dúbida. Igual oíra mal e non sabía se era manchado, cortado ou café con gotas. Pero non, era café en galego. «Con hielo», insistiu, e aí miroume, cargado novamente dese desprezo dos que dan leccións ás lesmas antes de pisalas.

A conciencia lingüística ten a particularidade de que é quen de esmagar os declasados, os que xulgan e os machistas (si, iso tamén: a sociolingüística é complexa). «Falo seis idiomas», fachendeei, «pero non falo en impertinente...». «Que pagues, cona!», dixo o camareiro en bilingüe perfecto, engadindo un préstamo de incorporación seguramente recente ao seu vocabulario...

No mostrador, detrás do meu vestido cheo de ar, quedaron os cartos do gin-tonic e a botella de auga grande, sen gas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

Café con xeo