Oliver Laxe


As pegadas da memoria. Así debería titular hoxe esta marea. Pegadas ou marcas, riscos que deixa en nós a experiencia vivida na infancia, na adolescencia, ou mesmo na memoria de vidas anteriores: os nosos pais, os nosos devanceiros... A marca do pasado é unha das grandes fontes do relato e, ao mesmo tempo, un dos grandes alicerces da personalidade, da identidade persoal, se non o máis poderoso e determinante. Falo disto, que calquera pode comprobar no terreo particular, porque levo tempo seguindo os pasos deste home de 36 anos, Oliver Laxe, triunfador en Cannes, que aborda a creación cinematográfica dende a experiencia propia, ou mellor: que afinca o seu discurso creativo nas raíces dos seus, que son tamén as súas raíces.

 A súa última película, O que arde, que se estreará proximamente en Galicia e logo iniciará o seu percorrido polas salas de exhibición do mundo falando a nosa lingua, é unha mostra da capacidade das novas xeracións para afrontar o futuro dunha maneira diferente. Sen deixar de ser o que son (o que queren ser), sen renunciar á súa condición de galegos-galegas, instálanse sen complexos na gran aldea global na que, irremediablemente, estamos obrigados a existir.

Non o coñezo persoalmente, mais sigo con moito interese os seus pasos, a súa creación e, sobre todo, as súas reflexións, recollidas en entrevistas e conversas tanto en papel impreso como en soporte audiovisual. «Canto máis profundizas na esencia, mais universal es», afirma. Hai poucos días que lle escoitaba algo parecido a Nélida Piñón, a nosa escritora galego-brasileira, autora desa novela xigantesca que é A república dos soños (1984), crónica da nosa Galicia emigrante a Brasil. Declárase publicamente Nélida un produto da aldea, máis concretamente, da nosa aldea galega, marcada pola súa experiencia de mociña na terra dos seus pais, en Cotobade.

Cando Nélida publica a República, Oliver tiña dous anos. Aquí é onde quero centrar a miña reflexión. Un neno en París, fillo de emigrantes, que o traen a Galicia porque non queren que perda as raíces (a memoria da que falo) e que, logo de andar polo mundo, constrúe o seu discurso dende si, dende todos nós.

Cristina Pato tiña catro anos cando a novela de Nélida. Abe Rábade, outro dos nosos creadores con proxección universal, tiña sete. Eles son o relevo: a xeración da esperanza, exemplo para os que veñen detrás, aínda máis novos. Así se sucede a vida, coma as ondas, que, unhas detrás de outras, enchen a area da praia.

Escollo estes nomes e podería salientar bastantes máis no eido das artes, na actividade académica, na ciencia, na tecnoloxía, formados dentro e fóra de Galicia, mesmo residentes alén das nosas fronteiras, cidadáns do mundo e cidadáns conscientes do universo que atesouran. As imaxes de Oliver Laxe levan dentro de si a forza ancestral dos versos de Novoneyra.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Oliver Laxe