Unha parella de feito


Non se me ocorre outra maneira de definir a relación. O pasado martes, 2 de abril, Amancio Prada estreou un novo tema con letra de Rosalía de Castro: «Nasín cando as prantas nasen / no mes das froles nasín…», poema que, co seseo popular das rías, Rosalía publica en Cantares gallegos (1863), libro fundacional do noso Rexurdimento. Cantaba Amancio a Rosalía e volviamos todos a aquel disco seu dedicado enteiramente á autora en 1975, e mesmo aos temas que o cantautor inclúe no seu primeiro álbum, Vida e morte, gravado en París un ano antes: Como chove miudiño e Un repoludo gaiteiro.

Campanas de Bastabales, Adiós ríos, adiós fontes, Cando era tempo de inverno, Pra a Habana… Este tema (Pra a Habana) cantouno Amancio Prada por primeira vez nun concurso en Alar del Rey (Palencia) en 1969, cunha guitarra prestada, e seica de xeito inesperado déronlle o primeiro premio. Disque cos cartos marchou a París e mercou a súa primeira guitarra: a guitarra que lle debe a Rosalía. Non era cousa de andar pola vida de prestado.

Poucas relacións tan intensas como a que ao longo dos anos, dende aqueles primeiros ensaios do 68 e o 69, foi tecendo o noso cantante coa poeta. Relación extensa no tempo, nunca interrompida, e relación intensa. Abofé que hai músicos importantes que cantaron a Rosalía de Castro, con rexistros moi diversos, algúns de talento indiscutible, mais a relación Amancio-Rosalía, a historia de amor entre os dous, deu froitos de tal significación, de tanta sensibilidade e delicadeza, de tanta aceptación entre a xente (públicos de varias xeracións), que nalgúns momentos é imposible separar a voz do poeta da voz e a música do seu intérprete: interpretación que é recreación, encarnación na esencia do poema.

Agasallounos Amancio cunha nova versión de Nasín cando as prantas nasen…, que dedicou por certo á memoria de María Victoria Álvarez Ruiz de Ojeda, unha das grandes estudosas da obra rosaliana. Hai outras versións musicais destes versos. Non é a primeira. Penso na de Andrés Gaos (Rosa de abril), pero tamén nas máis recentes de Carmen Penim, Roi Casal e Silvia Ferre, o Colectivo Bomba, Madialeva, o sexteto Tempo Catro… A obra de Rosalía de Castro é unha das grandes fontes de inspiración da música galega dende as primeiras baladas románticas do século XIX: a Negra sombra de Xoán Montes, por exemplo, que durante moito tempo os nosos emigrantes tiveron por himno nacional, antes de que se fose impoñendo a composición de Eduardo Pondal-Pascual Veiga, ou o fermosísimo Maio longo de Xosé Baldomir, e, xa máis preto de nós, as composicións de García Abril, o devandito Gaos, Roxelio Groba, por non falar de Abe Rábade, que mesmo a levou ao jazz… Mais a voz e o talento de Amancio Prada instaláronse de tal xeito no corazón do poema (e da poeta) que xa nos resultan inseparables.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos
Comentarios

Unha parella de feito