Fascínanme as fotos de banco dos acusados, especialmente se estes son políticos. Porque calquera persoa nun banco dos acusados, evidentemente, non foi sempre delincuente. En moitos casos, nin sequera o era antes de estar aí, con toda a posta en escena que vén sendo un xuízo. Será que me dedico ao teatro, pero nunca acabei de verlle o sentido a teatralizar tanto as cousas no xulgado, disfrazarse de xuíz ou de fiscal, estabelecer os lugares dun xeito tan ríxido: unha cadeira para un acusado, a tribuna do tribunal... Lean esa loucura titulada O balcón de Genette e entenderán un pouquiño do que falo. Cando os que están sentados no banco son políticos, o disfrace do acusado, muda.
Míroos aí e venme á memoria o tempo en que eran máis guapos. A seguridade ten eses efectos. Por suposto, no banco hai tamén un palio invisíbel, a lousa do cárcere. Pode ser que sexan presos políticos, pero, efectivamente, vexo só uns políticos presos que, coma calquera outro condenado, arrastran a dor de saberen que xa non volverán ser quen foron nin soñar igual. Os soños, no caso dos acusados independentistas, son especiais, iso é innegábel. Soñar para un pobo non é o mesmo ca soñar para un mesmo. Por iso teño un ránking particular no relativo a fotos de banco de políticos. Romántica que é unha: miro distinto a estes que armaron unha sorte de revolución (o fiscal chámalle rebelión, algo sobre o que tería moito que dicir a filoloxía, por certo) de aqueles para quen o dicionario dá poucas posibilidades alén de «corrupto». Supoño que, en xeral, lle pasa iso a todo o mundo. Por iso discutimos e nos abraiamos. Por iso observamos o lado dos xuíces con curiosidade: que vén sendo exactamente o Estado de dereito? Fascinante.