Piñeiro


Coñecín a Xosé Manuel Piñeiro unha tarde de luns. Non chovía. Ao noso lado estaba María Mera, actriz de talento, iluminando coa súa luz cada espazo. En realidade sobraba luz aquela tarde. Porque Piñeiro, así, tan encantador, ten a virtude de iluminar tamén coa súa vivacidade e brío os lugares por onde transita. Mesmo o venres pasado, anunciando que está enfermo. Gayoso, portento de comunicación e bonhomía, acompañaba en silencio infrecuente as súas palabras. Foi un Luar diferente. Narrado con frialdade podería parecer que só quedaron migas de tristeza no escenario. Non. Por alí irei buscar restos de alegría: unha lección de vida que, en ocasións, a mesma vida agacha e defende. Piñeiro foi ao Luar para abrazar, el que agora precisa máis ca nunca ser abrazado. Agradecer ao seu público o favor de tantos anos e, por deberse a eles, ofrecerlle unha verdade: está enfermo. Sen eufemismos. Canta coraxe se precisa para aparecer tan espido diante de miles de espectadores. A súa outra familia. Unha parte. A de Allariz, sangue do seu sangue, é xente nobre e ben querida. Eu lembro a súa figura no patio dos Salesianos, vendo algún partido de baloncesto. Despois, no Borea, un pub onde eu anotaba versos en cadernos Moleskine mentres Piñeiro presentaba galas. El, un galán. Grande, a pesar do que poida parecer. Grande por dentro, coma as tardes de verán en Allariz, Arnoia arriba. Onde os ríos do amor nacen e crecen. Onde nunca se deteñen os gozos. Onde paran as sombras. Malditas sexan. Pasarán. Gayoso, sentado no mesmo sofá do venres, anunciará a entrada dun vencedor. Entrará veloz, cantando. Porque pasarán as sombras. E volveremos vernos unha tarde de luns. Non choverá, Piñeiro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
28 votos
Comentarios

Piñeiro