Eu si te creo


Pero que significa iso?», pregunta con sorna unha importante feminista que se me queixa do slogan. O feminismo non se basea en crenzas, engade, e cólgame o teléfono. Está enfadada porque puxen nas redes un #eusitecreo como resposta á desestimación dunha denuncia por acoso sexual dunha traballadora do sector cultural. Que as feministas históricas lle rifen a unha ten un aquel de perda da virxindade. E é que, con determinados casos, mesmo o feminismo máis radical se autocuestiona.

«Eu si te creo» significa unha posición política desde onde explicar que a estrutura machista desta sociedade, esa que facilita os acosos e os confunde con outras cousas (gabanza, galante atención), pode desarmarse cunha simple decisión: mudar as tornas e non dubidar de quen se rebela contra a norma pola cal as mulleres temos que aceptar que eles nos toquen e utilicen. Decidimos crer a quen di «eu fun acosada», porque sabemos que a opinión pública e o contorno próximo tenden a poñela en dúbida (algo faría, busca cartos, non sabe calar). Velaí a posición política de crer á que denuncia. Implica un xesto revolucionario: crendo á acosada rebelámonos contra toda unha sociedade que facilita que haxa acosos.

Claro que cando hai casos mediáticos e vinculados co poder, como son os do sector cultural, onde ademais a precariedade laboral se ceba especialmente coas mulleres, o pronunciamento é sinónimo de represalia. Represalias contra quen denuncia e contra quen a apoia. Daquela, comezamos a buscar escusas para non crer. Pero ese «si te creo» vai alén dos nomes concretos que figuran na desestimación dunha demanda. As posicións políticas exceden as persoas, e por iso delas proceden as revolucións.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
37 votos
Comentarios

Eu si te creo