Xerardo Fernández Albor deixou pegadas na historia. Deixou pegada na historia de Galicia porque, como el mesmo escribiu, o seu traballo como primeiro presidente da Xunta de Galicia foi o dun «apóstolo da autonomía». Asume a Presidencia tras unha etapa preautonómica que nin fora especialmente positiva nin comparable ás de Cataluña e Euskadi, e que quedara marcada polo lamentable «aldraxe» do Estatuto da UCD que suplantara ao «dos dezaseis». E comprende que o primeiro é facer apostolado, inxectar fe no autogoberno e construír consensos en torno ás novas institucións, nadas dentro do xeral escepticismo e a inxusta (como o tempo veu demostrar) crítica dos nacionalistas da esquerda rupturista. Abofé que o conseguiu. Deixou pegada na historia de España, porque foi quen, mesmo desde a presidencia da Alianza Popular que vive a súa primeira gran crise coa dimisión de Fraga e o fiasco de Hernández Mancha, de manter a bandeira da converxencia dos ideais do humanismo social-cristián (do que proviña, no Partido Popular de Galicia da Transición) e do liberalismo democrático. A súa práctica exemplar dun autonomismo que afortala a España que se integra en Europa contribuíu decisivamente, naquel momento crítico, a reforzar a ideoloxía dun refundado Partido Popular que pasa a integrarse na corrente social cristián e democrática europea. Un partido, cómpre recordar nestes outros momentos críticos, ao que sempre lle foi de lei. E deixou pegada na historia de Europa como presidente da comisión creada no Parlamento Europeo para a reunificación de Alemaña, un posto desde o cal non deixou de predicar que a Unión Europea fracasaría se non era capaz de combinar os intereses económicos e políticos coa reivindicación dos valores do humanismo cristián que xorden, precisamente, na peregrinación a Compostela. Faleceu un home que deixou pegada na historia de Galicia, na de España e na de Europa. Pero tamén na vida de quen foi, e é, amigo desde a nenez do seu fillo Ángel, e que por iso tivo a honra de tratalo de preto desde a tenra infancia na súa casa da Rosaleda. De quen lle debe moitos consellos, deses que daba transmitindo co afecto agromándolle nos ollos. Un deles particularmente oportuno estes días: non deixes de manter a calma, razoar e ser tolerante, sen caer na trampa de quen prefire os berros. Grazas, Xerardo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Pegadas na Historia